Skip to Content

12. அன்பர்களும் அன்றாட வாழ்க்கை நெறிமுறைகளும்

("அன்னையின் தரிசனம்" என்ற நூலிலிருந்து)

அன்பர்களும் அன்றாட வாழ்க்கை நெறிமுறைகளும்

அன்னையைத் தெய்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள் பல இருக்கின்றன. அவற்றைக் கவனமாகக் கடைப்பிடிக்கின்றவர்களுடைய வாழ்க்கை, தெய்வ மணம் நிறைந்து மகிழ்ச்சிகரமாகவும், சுபிட்சமாகவும் அமைவதைக் கண்கூடாகக் காணலாம்.

இந்தக் கட்டுரையில் அன்னையின் அன்பர்கள் தம் வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகளைப் பற்றிச் சற்று விளக்கமாகவும், விரிவாகவும் எழுத நினைக்கின்றேன். அன்னையை வழிபட விரும்பும் ஏராளமான "அமுதசுரபி" வாசகர்கள், "அன்னையை எவ்வாறு வணங்க வேண்டும்? அன்னையை வழிபடுவதற்கு ஏதேனும் விதிமுறைகள் இருக்கின்றனவா?" என்று கேட்டு எனக்கு அடிக்கடி எழுதுகின்றார்கள். அவ்வாறு கேட்டு எழுதுபவர்களுக்கு நான் விளக்கமாகப் பதில் எழுதுகின்றேன்.

இதற்குமுன், "அன்னையை வழிபடுவது எப்படி?" என்ற தலைப்பிலேயே "அமுதசுரபி"யில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகி இருக்கின்றது. ஆனாலும் எனக்குக் கடிதம் எழுதும் ஒவ்வொரு வாசகரும், "அன்னையை வணங்குவதற்கான வழி முறைகளைத் தெரிவிக்க வேண்டும்” என்று கேட்கின்றார்கள்.

அன்னையை வணங்கும் வழிகளை இரண்டு வகைகளில் எழுதலாம். அவற்றின் உள்ளடக்கத்தைச் சுருக்கமாக எழுதுவது ஒரு வகை; விரிவாக எழுதுவது இன்னொரு வகை. இதுவரை நான் அன்பர்களுக்கு இவை பற்றி விவரமாக எழுதி இருந்தாலும், அவர்கள் இவை பற்றித் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு விரித்துரைக்கத் தவறிவிட்டேன் என்பதை அவர்களிடமிருந்து விளக்கம் கேட்டு வரும் கடிதங்களின் வாயிலாகப் புரிந்து கொள்ள முடிகின்றது. அந்த வகையில் என்னுடைய விளக்கங்கள் அன்னையின் அணுக்கத்தைத் தொட்டுக் காட்டாமல் தொலைவில் நின்று சுட்டிக்காட்டும் அளவில் பொதுவாக அமைந்துவிட்டன என்றே தோன்றுகிறது. அக்குறையைப் போக்குகின்ற நோக்கில் இந்தக் கட்டுரை அமைகின்றது. அதை இவ்வாறு அமைப்பதற்கு வேறொரு காரணமும் இருக்கின்றது.

உதாரணமாக, ஓர் அன்பருக்கு, "வீட்டையும், சுற்றுப் புறத்தையும் சுத்தமாக வைத்திருப்பது மிகவும் அவசியம். இது உங்களுடைய பிரச்சனை தீர்வதற்கு வழி செய்யும்'' என்று நான் எழுதி இருந்தேன். நான்கு வாரங்களுக்குப் பிறகு அந்த அன்பர், "நீங்கள் கூறியபடி நான் வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் பிரச்சனை இன்னும் தீர்ந்தபாடாக இல்லை'' என்று குறைப்பட்டு எனக்கு எழுதியிருந்தார்.

அவருடைய பிரச்சனை தீராமல் இருந்ததற்குக் காரணம் உண்டு. "வீட்டைச் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்வதென்றால் என்ன?" என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமலே ஏதோ ஒன்றைச் செய்துவிட்டு, வீட்டைச் சுத்தப்படுத்திவிட்டதாக நினைத்துவிட்டார் அவர். அதனால்தான் அவருடைய பிரச்சனை அப்படியே தீராமல் இருந்துவிட்டது.

பெரும்பாலும் நம்மைச் சுற்றியுள்ள குறைகள் நம் கண்ணில் படுவதில்லை. அப்படியே நாம் அக்குறைகளைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினாலும், ஒன்று அல்லது இரண்டுக்கு மேல் நம் கண்ணில் படுவதில்லை. கண்ணில் பட்டதைப் பார்த்துவிட்டுக் குறைகள் அனைத்தையும் பார்த்துவிட்டதாக நினைத்துக் கொள்கின்றோம். பார்த்ததற்கும், பார்க்கப்பட வேண்டியதற்கும் நடுவே ஒரு பெரிய இடைவெளியே இருக்கின்றது. இந்த உண்மையைப் புரியவைக்க முன்வருகின்றது இந்தக் கட்டுரை.

1. நம்பிக்கை, பக்தி, தெய்வச் சிந்தனை

அன்பர்களுக்குத் தேவையானவை மூன்று. அவை: (1) நம்பிக்கை, (2) பக்தி, (3) இடையறாத தெய்வச் சிந்தனை. "நாம் வேண்டும் என்று கேட்டதைத் தவறாமல் கொடுக்கும் ஆற்றலுடையது அன்னையின் அருள்" என உறுதியாக நம்புவது நம்பிக்கை. எந்தக் காரியத்தைச் செய்தாலும் அன்னையை மனத்தால் பணிந்து செய்வது பக்தி. மனத்தை எப்பொழுதும் அன்னையிடம் பதித்து வைத்திருப்பது இடையறாத தெய்வச் சிந்தனை.

இந்த மூன்றும் செயல்படும் விதத்தை இங்கே பார்க்கலாம். செயல்கள் நிறைந்தது நம் வாழ்க்கை. செயல்கள் இரு வகைப்படும். ஒன்று, முடிவு செய்த ஒன்றை நிறைவேற்றுவதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் செயல்கள்; இரண்டு, நடைமுறையில் இயல்பாகச் செயல்படும் செயல்கள். உதாரணமாக, "பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டும்" என்று நிச்சயித்து, அதைச் செயல் வடிவில் கொண்டுவருவதற்காக மேற்கொள்ளப்படும் செயல்கள் முதல் வகையைச் சேர்ந்தவை. இதுவன்றி, அன்றாட வாழ்க்கையில் உண்பது, உறங்குவது, எழுதுவது, பேசுவது, நடப்பது, உட்காருவது, குளிப்பது, விளையாடுவது போன்ற பல செயல்களிலும் நாம் ஈடுபடுகின்றோம். இவை இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவையாகும். நம்பிக்கையும், பக்தியும் முதல் வகையைச் சேர்ந்த செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும். இடையறாத தெய்வச் சிந்தனை இரண்டாவது வகையான செயல்களில் கலந்து நிற்க வேண்டும்.

"நம்பிக்கையும், பக்தியும் முதல் வகையைச் சேர்ந்த செயல்களில் வெளிப்பட வேண்டும்' எனக் குறிப்பிட்டேன். அதனை விளங்கிக்கொள்வோம். திருமணம் செய்விப்பதையே முதல் வகையைச் சேர்ந்த செயல்களுக்கு ஓர் உதாரணமாகக் கொண்டு பார்க்கலாம். அந்தச் செயலுக்குப் பல கட்டங்கள் இருக்கின்றன. "பெண்ணுக்குத் திருமணம் செய்ய வேண்டும்' என முடிவெடுப்பது முதலாவது கட்டமாகும். இதைத் தொடர்ந்து பல கட்டங்கள் உள்ளன. பெண்ணிடத்தும், குடும்பத்தினர், உறவினர், நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆகியோரிடத்தும் அதை வெளிப்படுத்துதல்; தக்கவர்களை அணுகி வரன்களைப் பற்றிய விவரங்களைச் சேகரித்தல்; "தேடிய வரன்களில் பொருத்தமாக அமையக்கூடிய வாய்ப்பை அதிகமாகப் பெற்றிருக்கும் வரன் யார்?" என்று ஆய்ந்து, ஒரு முடிவுக்கு வருதல்; எடுத்த முடிவின்படி விரும்பிய வரனை அணுகி எல்லா விவரங்களையும் கேட்டறிந்து மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் ஒப்புதலைப் பெறுதல்; இந்த ஒப்புதலை நான்கு பேர் முன்னிலையில் நிச்சயப்படுத்துதல்; பின்னர், நிச்சயித்தபடி திருமணத்தை முடிப்பதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்தல்; குறிக்கப்பட்ட தேதியில் திருமணத்தை நடத்தி முடித்தல்; என்ற பல கட்டங்களில் திருமணம் நிறைவேறுகின்றது.

"திருமணம் செய்ய வேண்டும்' என முடிவெடுக்கும்போது, "இந்தத் திருமணம் எவ்விதத் தடையுமின்றி இனிதே முடிய வேண்டும்' என்று அன்னையிடம் பிரார்த்தனை செய்து, "இந்தக் கோரிக்கையை அன்னை ஏற்றுக் கொண்டு, அதனை நிச்சயம் நிறைவேற்றி வைப்பார்' என்ற உறுதிப்பாட்டை அடைவது நம்பிக்கையாகும். இந்த உறுதிப்பாட்டைக் குலைக்கும் விதத்தில் அவ்வப்போது சந்தேகங்கள் எழும். அந்தச் சந்தேகங்களுக்கு இடம் கொடாமல், "அவை ஏன் ஏற்பட்டன?' என்பதற்கான காரணங்களை அறிந்து, அவற்றை அறவே நீக்கிவிட வேண்டும். அவற்றை ஒவ்வொரு தடவையும் நெஞ்சை விட்டு நீக்கும்போது, அந்த உறுதிப்பாடு மேலும் மேலும் வளர்ந்து நம்பிக்கையை முழுமையாக்கிவிடுகின்றது.

முதல் கட்டத்தைத் தொடர்ந்து பல கட்டங்கள் வருகின்றன என்பதைப் பார்த்தோம். ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் தொடங்கும்போதும், முடிக்கும்போதும் அன்னையின் திருவருளைத் துணையாகக் கொண்டு செயல்படுவது பக்தியாகும். "பஜ்' என்ற சொல்லிலிருந்து வந்தது "பக்தி". "பஜ்" என்பது "பணிதல்" எனப் பொருள்படும். ஆகவே "பக்தி" எனப்படுவது "பணிந்து செயல்படுதல்" என்பதைக் குறிக்கும். அன்னையைப் பணிந்து செய்யப்படுகின்ற செயல்கள் அனைத்தும் பக்தியை வளர்க்கும் செயல்களாகும்.

ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தடைகளோ அல்லது சிக்கல்களோ ஏற்படலாம். ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் திருவருளின் துணையை நாடாமல் நாம் செயல்பட்டிருப்பதே அவை ஏற்படுவதற்குக் காரணமாகும். இந்தக் காரணத்தை உணர்ந்தவுடன், "நான் செய்தது தவறு" என்று மனப்பூர்வமாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால், நடுவில் வந்த சிக்கலோ அல்லது இடையூறோ விலகிப்போகும். அப்படிச் செய்யத் தவறிவிட்டால், மேற்கூறிய சிக்கல்களினால் மனம் குழம்பி, சந்தேகம் எழுந்து, நம்பிக்கை உறுதி இழந்து அழிந்துபோகும் நிலை ஏற்படும். அதற்கு மாறாக, மேற்கூறிய முறைப்படி சிக்கல்களை விலக்கிக் கொண்டால், சந்தேகமும் எழாது; நம்பிக்கையும் தொடர்ந்து உறுதிப்பட்டுவிடும். பக்தியினால் நம்பிக்கை மேன்மேலும் வலுவடைந்து, முழுமையாகிவிடுகின்றது. ஆகவே, நம்பிக்கையும், பக்தியும் ஒன்றுக்கொன்று இணை பிரியாதவை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். நம்பிக்கை பூரணமாக உறுதிப்பட்ட பிறகு, திருமணம் எல்லாக் கட்டங்களையும் சுலபமாகக் கடந்து, சிறப்பாக முடிந்துவிடுவதை அனுபவவாயிலாக அறியலாம்.

செயல்களை இரண்டு வகைகளாகப் பிரித்து, "முதல் வகையைச் சேர்ந்த செயல்களில் எவ்வாறு நம்பிக்கையும், பக்தியும் வெளிப்பட வேண்டும்?' என்பதை "திருமணம்" என்னும் உதாரணத்தால் விளக்கினேன். இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த செயல்களுக்கு உதாரணம் தேவை இல்லை. "அன்றாட வாழ்க்கையில் இயல்பாக நிகழ்கின்ற செயல்கள் அனைத்தும் இந்த வகையில் அடங்கும்" என்பதை முன்பே குறிப்பிட்டுள்ளேன். அவற்றில் சிலவற்றை முக்கியமாகக் கொள்ளலாம்.

உண்ணல், உறங்கல், உறங்கி விழித்தல், வீட்டை விட்டு வெளியேறிச் செல்லல், திரும்ப வீட்டுக்கு வருதல், குழந்தை, மனைவி, தாய், தந்தை, சகோதர-சகோதரியர், உறவினர், நண்பர் போன்றோரிடம் ஏதேனும் உதவியைப் பெறுதல் அல்லது உதவி செய்தல், நண்பர்களையோ அல்லது உறவினர்களையோ வரவேற்று உபசரித்தல், அல்லது வழி அனுப்பி வைத்தல் போன்றவை மிகவும் முக்கியமானவை. அச்செயல்களை எல்லாம் செய்யும் பொழுது மனம் அன்னையிடம் பதிந்தவண்ணம் இருக்கப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். அதன் காரணமாக இடையறாத தெய்வச் சிந்தனை- யானது நம்மிடம் நிலைபெற்றுவிடும்.

நம்பிக்கை, பக்தி, இடையறாத தெய்வச் சிந்தனை ஆகிய மூன்றையும் பெற்றவர், "அன்னையின் அன்பர்” என்ற தகுதியைப் பெற்றவராகிறார். இந்த மூன்றையும் அடைந்தவர்களுக்கு எந்த நாளும் இன்பமேயன்றித் துன்பமே இல்லை.

2. பொருட்செல்வம்

பொருட்செல்வம் இல்லாமல் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவது கடினம். பொருள் இல்லாத வீடும், நாடும் சிறக்க முடியாது. "பொருட்செல்வம்" என்பது பொருளுக்கு அடிமைப்பட்டுச் சேமிக்கும் செல்வமன்று. அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யத் தேவைப்படுவதுதான் பொருட்செல்வம். அன்னையிடம் நம்பிக்கையும், பக்தியும் கொண்டு, அவரை இடையறாது சிந்தித்தும், வந்தித்தும் வாழ்க்கையை நடத்துகின்ற அன்பருக்கு உணவு, உடை, வீடு, ஆரோக்கியம், கல்வி ஆகியவை எந்த வகையாலும் தடைப்படாது கிடைத்தல் வேண்டும். "அதற்குத் தேவையான பொருட்செல்வத்தைப் பெற என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்பதை இங்கே காண்போம்.

வேறொரு கட்டுரையில், "பூக்கள் எவ்வாறு இன்றியமையாத துணையாக மனிதருக்கு அமைந்துள்ளன?" என்பதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதில், நாகலிங்கப் பூ பொருட்செல்வத்தை பெருக்குவதில் பெரும்பங்கு வகிக்கின்றது என்று கூறியிருந்தேன். நாகலிங்கப் பூ கிடைக்கின்ற பகுதிகளில் வசிப்பவர்கள், அதனைத் தினமும் கொண்டுவந்து அன்னையின் திருவுருவப் படத்துக்குச் சார்த்தி வழிபடுவது அவசியமாகும். அந்தப் பூ கிடைப்பதற்கு வழி இல்லை என்றால், அதற்காக வருந்தத் தேவையில்லை. ஏனெனில் அப்பூவை அன்னையின் படத்துக்குச் சார்த்துவதால் மட்டுமே பலன் ஏற்படுவதில்லை. பொருட்செல்வத்தைப் பெற நாம் செய்யும் உண்மையான முயற்சியினால் ஏற்படும் பலனை விரைவுபடுத்தி, அதனைக் கூட்டிவைக்க மட்டுமே உதவி செய்கின்றது அந்தப் பூ. உழைப்பு இல்லாமல் செல்வத்தைப் பெறுவது கடினம். அப்படி உழைத்துப் பெறும் பலனைச் சிதறிவிடாமல் கூட்டிவைப்பதுதான் அந்தப் பூவின் சிறப்பான இயல்பு. ஆகவே அந்தப் பூ கிடைக்காவிட்டாலும் பொருளைப் பெறுவதற்குச் செய்த முயற்சி, உழைத்த உழைப்பு வீண் போகா. இருப்பினும் அந்தப் பூ கிடைக்க வாய்ப்பு இருந்தால், அதை உபயோகிக்க முயல வேண்டும்.

"பொருட்செல்வம் கிடைக்க முயற்சி தேவை" என்று முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தேன். முயற்சி என்பது இரண்டு வகைகளாகப் பொருள்படும். ஒன்று, பொருளை ஈட்டுவதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் தொழில்; இரண்டு, பொருள் சேர்வதற்குச் சரியான சூழ்நிலையை உருவாக்குகின்ற உழைப்பு. அநேகமாக ஒவ்வொருவரும் ஏதாவது ஒரு தொழிலைச் செய்துதான் பொருளைச் சம்பாதிக்கின்றார்கள். ஆனால், தொழில் மட்டுமே போதிய அளவு செல்வத்தைக் கொடுப்பதில்லை. தொழில் செய்கின்ற பலர் போதிய பொருள் இல்லாமல் துன்புறுவதை நாம் பார்க்கின்றோம். அதற்குக் காரணம், மேற்கூறிய உழைப்பு இல்லாததுதான். இந்த உழைப்பு மிகுந்து உள்ளவர்களிடம் தொழில் லாபகரமாக அமைந்து, போதிய செல்வத்தைக் கொடுக்கின்றது. எந்தத் தொழிலாக இருந்தாலும், அது போதிய அளவு செல்வத்தைக் கொடுக்க வேண்டுமானால், அதற்கு வேண்டிய சரியான உழைப்பை அது பின்னணியாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இதிலிருந்து, "தொழிலைவிட, அதற்குப் பின்னணியாக இருக்க வேண்டிய உழைப்பு மிகவும் முக்கியமானது' என்பது நமக்குப் புரிகின்றது.

இந்தக் கருத்தை ஓர் உதாரணத்தால் விளக்கலாம். நல்ல விதையாக இருந்தாலும், அது விதைக்கப்பட்ட மண்ணுக்கு ஏற்பத்தான் பலனைக் கொடுக்கின்றது. சத்தான மண்ணில் விதைக்கப்பட்ட விதை அபரிமிதமான பலனைக் கொடுக்கின்றது. வளம் இல்லாத மண்ணில் விதைத்த விதை மிகச்சொற்ப அளவில் பலனைக் கொடுக்கின்றது. இங்கே தொழில் விதை போன்றது. தொழிலுக்குத் தேவையான உழைப்பு, வளம் பொருந்திய மண்ணைப் போன்றது.

"பொருட்செல்வத்தைப் பெறுவதற்கான தக்க சூழ்நிலையை உருவாக்கும் உழைப்பு என்பது என்ன?' என்று சொல்கின்றேன். பொருட்செல்வம் நம்மை விரும்பி வரவேண்டுமானால், விரும்பத்தகாத வகையில் நாம் எந்தப் பொருளையும் உபயோகிக்கக்கூடாது; எவர் ஒருவரையும் விரும்பத்தகாத வகையில் நடத்தக்கூடாது; எந்த ஒரு செயலையும் விரும்பத்தகாத வழியில் செய்யக்கூடாது. அன்னையையே இடையறாது சிந்திக்கும் அன்பர்கள், விரும்பத் தகுந்தவற்றையே செய்யப் பழகிக்கொள்ள வேண்டும். இத்தகைய அன்பர்களிடம் பொருட்செல்வம் தானாகவே விரும்பி வருவதைக் கண்கூடாகக் காணலாம்.

தொடரும்....

*******



book | by Dr. Radut