Skip to Content

05.எங்கள் குடும்பம்

எங்கள் குடும்பம்

                                                                         (சென்ற இதழின் தொடர்ச்சி....)

பெரியவன் போனில் பேசி முடித்தவுடன், சிறியவனிடம் சொல்லாமல் போய்விட்டான். அம்மாவிடம் வந்து நடந்தவற்றை எல்லாம் சொல்லி,

சிறியவன் : அண்ணன் தோற்றான். அதை ஒத்துக்கொள்ள மனமில்லை.

தாயார் : நீ ஜெயித்துவிட்டாயில்லையா? இனி கிண்டல் செய்யமாட்டான்.

பெண் : ஏன் அண்ணா, தோல்வியை ஏற்கக் கூடாதா? நீ என்ன செய்தாய்? எப்படி உங்கள் காலேஜ் டீம் எப்பொழுதும் ஜெயிக்காதது, ஜெயித்தது?

சிறியவன் : ஒவ்வொரு சமயமும் ஒரு விஷயம் வந்து ஒத்துக்கொண்டது. நான் அவர்கள் செமி-பைனல்ஸில் ஜெயிப்பார்கள் என நினைக்கவில்லை. பைனல்ஸில் எதிர்பாராதவிதமாகச் சிரமத்துடன் ஜெயித்தனர்.

பெண் : அம்மா, இதெல்லாம் எப்படி நடந்தது என்று சொல்லேன்.

சிறியவன் : பந்தயம் போட்டதிலிருந்து நான் விடாமல் மதர் பெயரைச் சொன்னேன்.

பெண் : அப்படிச் சொன்னால் அம்மா இப்படி நடக்குமா? ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே.

தாயார் : மதர் பெயர் மந்திரம். சக்தி வாய்ந்தது. இவன் முகம் எப்படியிருக்கிறது பாரேன்.

பெண் : அண்ணாவிடம் சண்டை போடாமல் வந்திருக்கிறானே அதுவே பெரிய விஷயமில்லையா?

பெரியவன் சிறியவனிடம் தோற்றது, ஜபம் செய்து டீம் ஜெயித்தது வீட்டில் ஆச்சரியமான செய்தியாகவும், சிறியவனைக் கேலிசெய்யும் சந்தர்ப்பமாகவும் கொஞ்ச நாளிருந்தது. வீடு லேசாக நல்லபடியாக மாறிவருகிறது. இவையெல்லாம் காரியம் கூடிவரப் போதாது எனத் தாயாருக்குத் தெரியும். தன்னால் முடியாத சமர்ப்பணத்தை முடிக்க வேண்டும் என்று, ஏற்கனவே படித்தது, சிந்தனை செய்துவந்த முடிவுகளை ஆராய்ச்சி செய்தார். சமர்ப்பணமே முடியவில்லை எனில் சரணாகதிக்கு வழியில்லை. ஏன் சமர்ப்பணம் முடியவில்லை? தமக்குக் குடும்பம் உயரவேண்டும் என்பது மட்டுமே இலட்சியம் என்பதால், சமர்ப்பணம் செய்ய முடியவில்லையா என நினைத்தார். எவ்வளவு சிறிய எண்ணமானாலும், அதுவும் சமர்ப்பணமாக வேண்டுமன்றோ? ஏன் முடியவில்லை என்று தம்மையே கேட்டுக்கொண்டார். மனதைச் சோதனை செய்தார். தம் வேலை, தம் கடமைகளைச் சரிவரச் செய்வதில் தனக்குத் திருப்தி, மனம் லயித்திருப்பது அதில்தான் என்றால் 'நான்' என்பது 'என் கடமைகள்' எனப் புரிந்தது. என் personality என்பது என்னுடைய கடமைகட்குள் அடங்கிவிடுகிறது. அதைத்தாண்டி பர்சனாலிட்டி உருவம் பெறவில்லை என்று விளங்கியது. இனி உருவாகாத பர்சனாலிட்டியை உருவாக்கி, அதைச் சரணம் செய்யவேண்டும் என நினைத்தார். சரணாகதியை எந்த நிலையில் செய்தாலும் பலன் ஒன்றே என்று அகந்தை உருவாகாதவரைப் பற்றிப் படித்தபோது தெரியவந்தது நினைவு வந்தது.

அகந்தையுள்ளவர் அகந்தையை சரணம் செய்கிறார். அகந்தையே உருவாகாதவர் அவருக்குக் கீழேயுள்ளவர். அவர் என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக இனி அகந்தையை உற்பத்தி செய்து பிறகு சரணம் செய்யவேண்டுமா என்ற பதில் கேள்வி எழுந்தபொழுது, அது தேவையில்லை. எந்த நிலையில் நாமிருந்தாலும் அந்த நிலையில் செய்யும் சரணாகதிக்குப் பூரண பலன் உண்டு என்று படித்திருக்கிறார். ஆனால் அக்கருத்து விளங்கவில்லை என்று கேட்டபொழுது ஒருவர் ராஜாஜியை உதாரணமாகக் காட்டிப் பேசியது நினைவுக்கு வந்தது. மணியக்காரர் சம்பளம் மாதம் 5/- ரூபாயிலிருந்த பொழுது ராஜாஜி தினமும் வக்கீலாக 1000/- ரூபாய் சம்பாதிகுத்ததைத் தியாகம் செய்து காங்கிரஸில் சேர்ந்தார். வேலையே இல்லாதவன் காங்கிரஸில் சேர்வதும், ராஜாஜி சேர்வதும் ஒன்றாகுமா? இவனும் பெரிய சம்பாத்தியம் பெற்றபின் தியாகம் செய்வது முறையா? என்பது ஐயம். தியாகம் இருவருக்கும் ஒன்றே. பலன் வேறு. ராஜாஜி வைஸ்ராயானார். வேலையில்லாதவன் தியாகம் கடைசி காலத்தில் உள்ளூர் காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவரானான். தியாகம் ஒன்றே. பலன் பர்சனாலிட்டிக்குத் தகுந்தாற்போல் வரும். இது வாழ்வுக்குரிய சட்டமானால், அன்னையிடமும் அதுவே சட்டமா என அவர் மனம் கேள்வியை எழுப்பியது. ஏதாவது உதாரணமுண்டா என மனம் தேடியது. அடிமட்டத்திலிருந்து உச்சாணிக்கு வெகு சீக்கிரம் போன சிலர் வாழ்வு நினைவு வந்தது. அவர்கள் வாழ்க்கை விபரம் தெரியாததால், மேலும் சிந்திக்க முடியவில்லை.

. பக்தன் எந்த நிலையிலிருந்தாலும், அவன் மனம் பூரணமானால், அவன் சரணாகதி அவனைப் பொருத்தவரைப் பூரணமானால் அன்னை செயல்படுவார்.

. அது நடந்தால் காரியம் க்ஷணத்தில் முடியும்.

. அடி மட்டம் உச்சாணியாகும்,

என அவர் மனம் கூறியதை ஊர்ஜிதப்படுத்த வழியென்ன? அவருக்குத் தெரிந்த உதாரணங்கள், படித்தவையும், அவர் கருத்து சரி என்று கூறுகிறது. இருந்தாலும் இதனுள் ஏதோ ஓர் தத்துவமிருப்பதாகப்பட்டது. பல நாள் சிந்தனைக்குப்பின் கீழ்க்கண்ட தெளிவு எழுந்தது.

. வாழ்வின் பர்சனாலிட்டிக்குரிய பலன் உண்டு என்பது சரி.

. பர்சனாலிட்டி என்பது finite சிறியது. அதற்குரிய பலனே அதற்கு வரும்.

. பர்சனாலிட்டியை நம்பினால் பர்சனாலிட்டியின் பலன் வரும்.

. அன்னையை நம்புவது infinite பெரியதை நம்புவது.

. சொல்லால் நம்புவதற்கு ஜீவனிருக்காது.

. ஜீவனால் நம்பினால் அது infinite பெரியதை நம்புவதாகும். பர்சனாலிட்டியைக் கடந்து அன்னையை நம்புவதாகும்.

. எதை நம்பினாலும் நம்மால் முடிந்தவரைதான் செயல்படமுடியும்.

. முடிந்ததை முடித்தால் முடியாதது முடியும்.

. நாம் உள்ள நிலையில் முயற்சியை முடிப்பது அன்னையை infinite பெரியதாக நம்புவதாகும்.

. இந்தக் கட்டத்தில் சிறியது பெரியதாகிறது.

தமக்கு இந்த பாக்டரி வந்ததே இப்படி வந்ததுதான் என அவருக்கு விளங்கியது. முடியாத சரணாகதியை முடிக்க சரணாகதியை நாடலாம் எனவும் படித்திருக்கிறார். அதைச் செய்வது என்றால் மனத்திலிருந்து, உள் மனம் கடந்து, ஆழ்மனம் செல்வதாகும். அதைக் கீழ்க்கண்டவாறு சாதிக்கலாம் என முடிவு செய்தார்.
 . எண்ண ஓட்டமிருந்தால், நாம் எண்ணத்தை ரசிக்கிறோம் எனப் பொருள்.

. நாம் சரணாகதியைவிட எண்ணத்தை ரசித்தால் எண்ணம், எண்ண ஓட்டம் நிற்காது.

. எண்ண ஓட்டத்தை, சரணாகதியைவிட ரசிக்கிறோம் என்று மனம் அறிவது உண்மை yogic sincerity ஆகும்.

. மனத்தில் அந்த அறிவு மௌனம் தரும். அது சரணாகதி பலிக்கும் அறிகுறியாகும்.

. அந்த மௌனம் உதயமானால், அதைத் தொடர்ந்து சமர்ப்பணம், சரணாகதியைப் பூர்த்திசெய்ய முயலவேண்டும்.

. அது முழு முயற்சி, பெரு முயற்சி, 30,40 ஆண்டுகளில் பலித்தால் அதிர்ஷ்டம். அன்னைச் சூழலில் 3,4 மாதங்களில் பலிக்கும் என அன்னை கூறுகிறார். அதற்கு மௌனம் வந்து நிலைக்க வேண்டும். நிலைத்தது வளர வேண்டும் என்று மனம் தெளிவு பெற்றது.

அத்துடன் மனம் நிறைவடைந்தது.

தாயார் மனம் குழப்பத்தைவிட்டு சரணாகதியை நாடியது. கடமைகளைச் செய்வதைத் தவிர, அவர் மனம் மேற்கண்ட கருத்தில் லயித்தது. அதன்பிறகு வந்தவை அநேக செய்திகள். பாக்டரியிலிருந்து, சிறியவன் டீம் வரை தினமும் செய்தி வராத நாளில்லை. வந்தனவெல்லாம் நம்பமுடியாத பெரிய செய்திகள். தாயாரிடம் சில செய்திகள் வரும், சில பேச்சுவாக்கில் வரும், பல வாரா. தம் சமர்ப்பணம் பூர்த்தியாகாமல் வந்த செய்திகள் பலிக்கா எனத் தாயாருக்குத் தெரியுமாதலால், செய்திகளை அலட்சியம் செய்யாமல், மனத்தை அவற்றில் ஓடவிடாமல், சமர்ப்பணத்தைப் பூர்த்தி செய்வது சரி என அவர் முடிவு செய்தார். வீடு மாறிவிட்டதை அனைவரும் கவனித்தனர். அனைவரும் அன்னையைப் பற்றிப் பேசினர், பேச விரும்பினர், அறிய விரும்புவதாகக் கூறினர். தாயார் அனைத்தையும் காதால் கேட்டுக்கொண்டார். மனத்தில் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை. உள்ளே வேலையைக் கவனித்தார். அது சுலபமானதாக இல்லை.

சமர்ப்பணத்தைப் பூர்த்தி செய்ய முனைந்ததிலிருந்து,

1. மனத்தின் அமைதி அதிகமாகிறது. On the surface of surface mind.

2. அமைதி இதுவரையில்லாததானாலும் இது மேல் மனத்தின் அமைதி, அதிலும் மேலெழுந்தவாரியான அமைதி எனத் தெரிகிறது.

3. வழக்கமாக எழும் ஆசைகள் எழவில்லை. ஆசை எழுந்து அடக்குவது வழக்கம். இப்பொழுது எழவில்லை.

4. அதே ஆசையை வாழ்க்கை பிறர்மூலம் கொடுக்கிறது.

5) தான் ஆரம்பிக்கவில்லை என்பதால் பிறர் தருவதை ஏற்கிறார்.

6) தான் இதுவரை யோகத்தைக் கருதாது வாழ்வை நடத்தியதாக நினைத்திருந்தபோதிலும், ஏதோவொரு வகையில் தம் வாழ்வு யோகம் என்று புரிந்தது.

7) யோகத்தை வாழ்விலிருந்து பிரிக்க முடியாது. உலக வாழ்வுடன் யோகம் சேர முடியாது. அன்னையை ஏற்க வாழ்வு யோகமாவது அவசியம். மாற்றம் தீவிரத்திலிருக்கும். சர்க்கார் வேலை என்பது உயர்ந்தது. அனைவருக்கும் உரியதன்று. எவ்வளவு பெரிய கம்பனியில் வேலை செய்தாலும், அது சர்க்கார் வேலையாகாது. சர்க்காரில் வேலை செய்யும் எவர்க்கும் சர்க்காரின் முழு அதிகாரம் உண்டு. அது வேறு எவர்க்குமில்லாதது. வேலையில் உயர்வு, தாழ்வுண்டு. ஆனால் தரம் எல்லா ஊழியர்க்கும் ஒன்று என்பதுபோல் அன்னை வாழ்வு, மனித வாழ்விலில்லாத உயர்வு பெற்றது. அதன் அடிமட்டம் குடும்ப வாழ்வு. உயர்ந்த நிலை யோகம் என்று தெளிவு ஏற்பட்டது.

இது பெரிய தெளிவு. முதன்முறையாக ஏற்பட்டது. இத்தெளிவை செயல்படுத்த ஏராளமாக வேலை செய்யவேண்டும். ஹைகோர்ட்டில் வக்கீலாகப் பதிவு செய்வது பெரிது. ஆனால் அது ஆரம்பம். பிரபலமாக ஏராளமாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்பதைப்போல் தாம் உயர்ந்த நிலையில் தம்மைப் பதிவு செய்துகொண்டதை உணர்ந்தார். இந்த வேலை வெளியில் செய்யப்படக் கூடியதன்று.

வேலை உள்ளேயிருக்கிறது,

என்ற ஞானம் உதயமாயிற்று. இது மனத்தாலும், ஆத்மாவாலும், வளரும் ஆன்மாவாலும், மௌனத்தில், நிதானமாக, பொறுமையாகச் செய்ய வேண்டியது எனப் புரிந்தது.

ஓர் அரசியல் கட்சி எலக்ஷனில் ஜெயித்து பதவிக்கு வந்தால் அங்கு என்ன மாற்றம் ஏற்படுமோ அதுபோன்ற மாற்றம் தாயார் மனத்திலும், வீட்டின் சூழலிலும் ஏற்பட்டன. MLA, MP, மந்திரிகள், சேவையை மட்டும் ஏற்றால் சம்பளம் மட்டுமே வருமானம். 20 ஆண்டுகட்குமுன் மந்திரியாயிருந்து கட்சிப் பதவியை இழந்த மந்திரி ஒருவர் அப்பொழுது சொன்னார். "எனக்குச் சம்பளமாக வரி பிடித்தம் போக மாதம் ரூ.1462/- வருகிறது. வீட்டில் ஒருவருக்கு சாப்பாட்டிற்கு ஒரு நாளைக்கு ரூ.100/- செலவாகிறது. இது இன்று ஒரு பியூன் சம்பளம். இப்பொழுது அதுவுமில்லை. வருமானத்திற்கு என்ன செய்யலாம் என யோசனையாக இருக்கிறது'' என்றார்.

அன்னை வீட்டிற்குள் வந்தபின் கட்சி பதவி ஏற்றது போலிருக்கும். சேவையை மட்டும் கருதுபவர்க்கு சேவை ஆத்ம வளர்ச்சியைத் தரும். 1462/- ரூபாய் சம்பளம் வாங்குவது போலிருக்கும். வெண்மையான உடையுடுத்தி, டைனிங் ரூமில் சாப்பிட்டு, நண்பர் என எவரிடமும் பேசாமல், செய்யும் வேலையை அன்னை வேலையாகச் செய்யலாம். 'ருசி' இருக்காது.

அன்னை வாழ்வின் உயர்வை சுயநலமாகக் கருதினால், அரசியல்வாதி சொத்து சேர்ப்பது போலிருக்கும். எட்டுகண் விட்டெறியும், செல்வாக்கு பறக்கும், அநேகம் பேர் ஊழியம் செய்யக் காத்திருப்பார். அது அன்னையின் அருளை அகந்தைக்குச் சேவை செய்யச் சொல்வதாகும். அந்த வாழ்வு நீடிக்காது. ஆர்ப்பாட்டம் அதிகமானால், உள்ளதும் சேர்ந்து போகும் என்று தாயார் அறிவார்.

வீட்டில் நிலை மாறி,
 

1. எந்த நேரமும் ஊரில் முக்கியஸ்தர் வீட்டிற்கு வந்தபடியிருக்கிறார்கள்.

2. மாதம் 15,000 ரூபாய் வருமானமுள்ள இந்த வீட்டில் 2 கோடி, 3 கோடி ஆர்டர் பேசப்படுகிறது.

3. மார்க்கட்டிலுள்ள அத்தனைப் புது மாடல் கார்களும் வீட்டிற்கு வந்து போகின்றன.

4. நகரத்தில் பெரியவர்கள் எனக் கருதப்படுபவர்கள் மத்தியில் நம் வீடும், கணவர், பெரியவன் பெயரும் அடிபட்டபடியிருக்கிறது.

5. இவையெல்லாம் ஆரம்பமானால், முடிவு எது என மனம் வியக்கிறது.

6. அனைவரும் காரணமின்றி அளவுகடந்து சந்தோஷமாகப் (ஆனால் பழையபடி மட்டமான பழக்கத்தில் ஊறியபடி) பேசுகின்றனர்.

7. எவருக்கும் நடப்பது புரியவில்லை, பிடிக்கின்றது.

இந்த நேரம் நிதானம் தவறினால் விரிசல் விழும். வந்தது போக ஆரம்பிக்கும். அதை எவரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. பெரிய விஷயங்கள் நடக்கின்றன. பெரிய இடத்து அழைப்பு, அனைவருக்கும் வருகிறது. ஏற்காமலிருப்பது தவறு. ஏற்று எவரை எங்கு அனுப்பினாலும் மானம் போகும்படி நடந்துகொள்வார். வசதிகள் அளவுகடந்து - உரிமையேயில்லாத இடத்தில் - வருகின்றன. ஏற்றால், குடும்பம் அவற்றை அனுபவிக்கும்பொழுது அத்தனையும் ரத்தாகும் வகையில் நடந்துகொள்வார்கள் என்பதால் தாயார், சாட்சிப்புருஷனாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். எதிலும் கலந்துகொள்வதில்லை. எதையும் மனதால் மறுப்பதில்லை. எதையும் ஏற்பதில்லை. தாமரையிலையில் நீர்த்துளியாக வாழ்ந்து வருகிறார். நிறைமாத கர்ப்பிணிக்கு வயிறு கனப்பதுபோல் நெஞ்சம் நிறைந்து உள்ளே மனம் கனத்தது. மேற்கொண்டு என்ன செய்யலாம், என்ன செய்யக்கூடாது என்ற அறிவு இருந்தாலும் போதுமானதாக இல்லை. 4,5 பூனைகளிடையே எலிக்குஞ்சுகளைக் காப்பாற்றுபவர் போல இருந்தது தாயாரின் மருட்சி.

. பிள்ளைகட்கோ, கணவனுக்கோ தங்கள் செயலின் குறைபாடு தெரியவில்லை. மாறாகப் பெருமைப்படுகிறார்கள். அவர்களோடு வாழவேண்டிய நிலை.

. உள் மனம் தமக்கு அவர்கள் போலிருப்பதை அறிவு கூறினாலும், சொரணையில்லை.

வீட்டின் அந்தஸ்து உயர்ந்தபடியிருக்கிறது. கணவனும், பிள்ளைகளும் நிலையில்லாமல் இருக்கிறார்கள். இந்த நிலையில் கம்பனியில் பெரியவனுக்குக் கார் கொடுக்கப் போகிறார்கள். பிள்ளைக்கோ, கணவருக்கோ தகுதியில்லை. கார் வந்தால் 3 பேரும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிருக்கமாட்டார்கள். என்ன நினைப்பது எனத் தெரியவில்லை. கம்பனி கார் வந்தது. புதிய சௌகரியத்தை அனுபவிப்பவர் நடைமுறை அத்தனையும் வெளிப்பட்டன. எவரும் தலைகால் புரியாததுபோல் நடக்கும்பொழுது தத்துவம் பேசும் நேரம் அதுவன்று. வெகு சீக்கிரம் எங்குப் போக வேண்டுமானாலும், யார் போக வேண்டும் என்றாலும் காரில்லாமல் போக மனமில்லை. போகமாட்டேன் என்று சொல்கிறார்கள் என்ற நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது.

பெண் : அம்மா, அண்ணன் சொல்வது சரியில்லையே.

தாயார் : அவன் கோயமுத்தூருக்குக் காரில்லாமல் போகமாட்டேன் என்கிறான். அந்தச் செலவு நமக்குத் தாங்காது.

பெண் : அது சரியா? காரிலே பிறந்து காரிலே வளர்ந்தவன் போலப் பேசுகிறானே.

தாயார் : பெரியவன் சொல்கிறான். மற்றவர்கள் சொல்வதில்லை. அவர்கள் மனதில் இருப்பதும் அதுவே. காரிருக்கிறது, பயன்படுத்துகிறோம் என்பது வேறு, எங்குப் போனாலும், யார் போனாலும் காரில்தான் போவேன் என்பது ரொம்பப் பெரிய நிலை. நாம் அப்படி நினைப்பதே தவறு.

பெண் : நீங்கள் பயப்பட்டது இதற்குத்தானா? அண்ணனிடம் பேசவே முடியவில்லையே. பேச்சை எடுக்கவே விடமாட்டேன் என்றால் என்ன செய்வது?

தாயார் : இந்த ஆபத்தைத் தாண்டியவரில்லை. நமக்கு உடனேயே வந்துவிட்டது.

பெண் : பார்ட்னர் பரம்பரையாகப் பெரிய குடும்பம். அவர் மகன் அரக்கோணம் பஸ்ஸில் போய்வந்தார். கார் ரிப்பேரானதால் பஸ்ஸில் போனார். அவர்களுக்கு மூன்று தலைமுறையாகக் கார் உள்ளது. எனக்கே மனம் ஒப்பவில்லை.

தாயார் : பெரிய இடம் பணிவுள்ளது. அது பக்குவம்.

பெண் : நான் அண்ணனைச் சொல்கிறேன். கார் வந்தபின் எனக்கு ஆட்டோவில் போக மனம் இடம் தரமாட்டேன் என்கிறது. என் மனம் மாறினால் அண்ணன் மனம் மாறுமா?

தாயார் : அது சரி. பிரச்சினை பெரியது. ஆரம்பத்திலேயே இப்படியிருந்தால் என்ன செய்வது?

பெண் : இதற்கு வழியேயில்லையா? அப்பா வருகிறார் அம்மா.

கணவர் : பெரியவன் செய்வது தவறு. கோயம்புத்தூருக்குக் காரில் போகவேண்டும் என்கிறான்.

பெண் : நீங்கள் சொல்லக்கூடாதா?

கணவர் : எனக்கு, பையன் காரில் போகவேண்டும் என்ற நினைப்புள்ளது. நான் சொன்னால் அது எப்படி நடக்கும்? விசேஷம் என்னவென்றால் பார்ட்னர் பெரியவனை, காரில் போகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

பெண் : அவர் பெருந்தன்மையாகச் சொன்னால் நாம் அதை ஏற்கலாமா?

தாயார் : பெரியவன் என்ன செய்யப் போகிறான்?

கணவர் : நிச்சயமாக அவன் காரில் போவது தவறு. நான் கூடாது என்று சொல்லிவிடுகிறேன்.

பெண் : ஏதாவது சொல்லம்மா? பேசாமலிருக்கிறாயே.

தாயார் : அவனுக்குப் புத்திமதி சொல்லவேண்டும். அவன் காரில் போகக்கூடாது. அத்துடன் நிற்காது, காரில் போக வேண்டும் என்ற எண்ணம் தவறு என அவனுக்கும் புரியும்வரை நமக்கு நிம்மதியில்லை.

கணவர் : அவன் சிறு பிள்ளை. அவனைச் சொல்லிப் புண்ணியமில்லை. எனக்கே இது விஷயத்தில் மனம் சரியில்லை. விஷயம் என வருமுன், வந்துவிட்டதுபோல் மனம் நிலை இழந்து செயல்படுகிறது.

பெண் : எனக்கும் அப்படித்தானிருக்கிறது. அம்மா, பேசுங்கள் அம்மா.

தாயார் : அவன் காரில் போவது தவறு என்று தெரிந்தாலும், என் மனம் அவன் பஸ்ஸில் போக சம்மதிக்கவில்லை.

பெண் : நாமெல்லாம் மாறாமல் அண்ணனைச் சொல்வதில் பயனில்லை.

கணவர் : போய் அண்ணனைக் கூட்டி வா.

பெண் : அண்ணா போனில் இருக்கிறார், வருகிறார்.

பெரியவன்: அப்பா, நான் இரவு ரயிலுக்குப் போகிறேன்.

அனைவரும் : என்னாச்சு?

பெரியவன் : என் நண்பன் கூப்பிட்டான். போனில் அவனுடன் பேசினேன். கோயம்புத்தூருக்குப் போகிறேன் என்றேன். காரில் போகிறாயா எனக் கேட்டான். என் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் பேசாமல் பஸ்ஸில் போ. இந்தத் தப்பைச் செய்யாதே என்றான். ஏம்பா, கார் இருக்கும்பொழுது ஏன் காரில் போகக்கூடாது? பார்ட்னர் "காரில் போ'' என்றாரே. ஏன் இவன் இப்படித் திட்டுகிறான

கணவர் : வந்தது நிலைக்க வேண்டாமா? ஆர்ப்பாட்டம் செய்தால் அனைத்தும் போகும். சேட் கடையிலிருந்து ஆள் வந்தானா?

பெண் : எதற்கப்பா?

கணவர் : ஒரு ஜதை கம்மல் கேட்டேன். அவன் காட்டிய மாடல்கள் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. வேறே கொடுக்கிறேன் என்றான்.

தாயார் : அவன் வீட்டுக்கு எடுத்து வருகிறேன் என்றானா?

கணவர் : நான் எடுத்துவரச் சொன்னேன்.

பெண் : அப்படி வழக்கமில்லையே.

கணவர் : இனிமே அவன்தான் கொண்டு வரவேண்டும். ஏன் நாம் போகவேண்டும்?

பெரியவனும், கணவரும் போய்விட்டனர். பெண் தாயாருக்குப் பிடிக்கவில்லை எனத் தெரிந்து விபரம் கேட்டாள்.

தாயார் : நமக்கு அந்தஸ்து வந்ததாக நடக்க முடியுமா? அவன் நம் அந்தஸ்தை ஏற்க வேண்டாமா?

பெண் : இதில் என்ன தவறு?

தாயார் : மனம்தான் காரணம். நம்மை முக்கியமாக நினைத்தால் உள்ள முக்கியம் போய்விடும்.

பெண் : அப்பாகிட்டே சொல்றதுதானே?

தாயார் : நான் சொல்ல முடியாது. எடுபடாது. முடிந்தாலும் நான் சொல்லக்கூடாது.

சற்று நேரத்தில் சிறியவன் வந்தான். யாரோ அவன் நண்பன் வந்து தன்னை வீட்டிற்கு வரச்சொன்னதாகச் சொன்னான். யார் என விபரம் அறிந்தபொழுது அது தாலுக்கா ஆபீஸ் பியூன் மகன் எனத் தெரியவந்தது. தாயாருக்கு உடனே புரிந்தது. Life Response உடனே வருகிறது எனப் புரிந்தது.

பெண் : என்னம்மா இது அநியாயமா இருக்கிறது. அந்த ப்யூன் வீட்டுப் பையன் தம்பியை வரச் சொல்றான். Life Response என்றால் அப்பாவுக்கு அல்லவா வரவேண்டும்?

தாயார் : அப்பாவுக்கு வந்தாலும், மகனுக்கு வந்தாலும் ஒன்றுதானே? Life ஒரு நிமிஷம் தாமதிக்காது. உடனே அதன் குணத்தைக் காட்டிவிடும்.

பெண் : நீங்கள் போகுமுன் எனக்கு விளக்கம் சொல்லிவிட்டுப் போங்கள்.

தாயார் : நமக்கு அடக்கம் அதிகமாகத் தேவைப்படுகிறது.

கொஞ்ச நாள் கழித்து வீட்டில் அனைவரும் சேர்ந்தனர்.

பெண் : அம்மா, எனக்கு பலர் அனுபவங்களையும் விளக்குகிறேன் என்றீர்களே.

சிறியவன் : அக்கா, நீ பேசாதே. நான் ஒரு விஷயம் சொல்லப் போகிறேன்.

கணவர் : அன்னையைப் பற்றியா, வெறும் பேச்சா?

பெரியவன் : ஏன் அவன் அன்னையைப் பற்றிப் பேசுவான்? அவன் எப்பொழுதும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித்தான் பேசுவான்.

சிறியவன் : நான் உன்னைப் பற்றி மட்டுமே பேசுவேன் என நினைக்கிறாயா? எனக்கு வேறே வேலையில்லையா?

தாயார் : சொல்லேன்பா.

சிறியவன் : என்னை டீம்லே சேர்க்கமாட்டேன் என்றார்களே. நேற்று நாங்கள் வாலிபால் விளையாடுவதை ஒரு பெரிய கோச் வந்து பார்த்தார். இப்போ நான்தான் கேப்டன்!

பெண் : விவரமாகச் சொல்.

சிறியவன் : கோச் நாங்கள் விளையாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு என்னைப் பற்றிக் கேட்டார். நான் டீமில் இல்லை என்றார் டிரில் மாஸ்டர். கோச் 'இவன் கேப்டனாக இருக்க வேண்டும்' என்றார். வாக்குவாதம் நடந்தது. முடிவில் நான் கேப்டனானேன்.

பெண் : அன்று டீமில் சேர்த்திருந்தால், இன்று கேப்டனாகி இருக்க முடியாதே. இது Mother's Grace.

பெரியவன் : இல்லேம்மா, இது பெரியவன் grace. நான் அன்றைக்கே சொன்னேன் அல்லவா. இதைத்தான் உன் விஷயம் என்று கூறினாயா?

அவர்கள் எல்லாம் போனபின் பெண் தாயாரை, "பியூன் மகன் கூப்பிட்டதையும், கேப்டனானதையும் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது'' எனக் கேட்டாள். தாயார், "நமக்கு நல்லது நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்தவுடன், அதைப் பியூன் மகன் அப்படிச் சுட்டிக்காட்டுகிறான்'' என்றார்.

பெண் : சேட்டுக் கடைச் செய்தியை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

தாயார் : சேட்டுக் கடை, பியூன், கோச், கேப்டன் எல்லாம் ஒன்றானவை. நாமாகச் செய்யும் தவற்றுக்குப் பரிகாரமில்லை. பிறர் செய்வது நம்மைப் பாதிக்காது. ஆனால் இரண்டையும் கவனித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். புதிய சூழல் கோச்சைக் கொண்டு வருகிறது. காரைக் கொடுக்கிறது. நம் புத்தி சேட்டுக் கடையில் அதிகாரம் செய்யச் சொல்கிறது. நம் சூழல் பியூன் மகனைப் பேச வைக்கிறது.

பெண் : இப்போ, புரிகிறது. என் தோழியின் அக்கா கடிதம் எழுதி என்னை அவள் வீட்டிற்கு வரச் சொல்லியிருக்கிறாள்.

தாயார் : போய்விட்டு வா. கார் கேட்காதே.

பெண் : நான் கேட்கமாட்டேன். ஆனால் காரில்தான் போகிறேன்.

தாயார் : என்ன சொல்கிறாய்?

பெண் : அவளைப் பார்க்க நம்மூர் வக்கீல் மகள் போகிறாள். அவளுடன் என்னை வரச்சொல்லியிருக்கிறாள்.

தாயார் : இதுவே உனக்கு முதல் முறை ஒருவர் காரில் அழைத்துப் போவது. நீ கார் கேட்கமாட்டேன் என்றவுடன், கார் வருகிறது.

பெண் : நானும் அப்படித்தான் நினைத்தேன். இவையெல்லாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? நமக்கு மட்டும் இப்படிப் புரியுமா?

தாயார் : நடப்பது அனைவருக்கும் ஒன்றே. அன்பர்கட்கு அதிகம் நடக்கிறது. எல்லோரும் இதை மனத்துடன் தொடர்பு செய்து புரிந்துகொள்வதில்லை.

பெண் : நினைத்தமாத்திரம் நடப்பதுதான் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

தாயார் : மனத்தைவிட சமர்ப்பணம் பெரியது.

பெண் : நான் மனம்தான் பெரியது, மனமாற்றம் பெரியது என இருக்கிறேன்.

தாயார் : மனமாற்றம் பெரியது. சமர்ப்பணம் மனத்தையே சரணம் செய்வதில்லையா?

பெண் : இந்த யோகம் செய்ய எங்கும் போக வேண்டாம் போலிருக்கிறதே.

தாயார் : எல்லாம் உள்ளேயிருக்கிறது. பார்வையை உள்ளே செலுத்தவேண்டும்.

ஒருநாள் கணவரும், பெரியவனும், பார்ட்னருடன் வந்தார்கள். அவருடன் அவருடைய மைத்துனன் வந்திருந்தார். மைத்துனன் அன்னையைப் பற்றி அறியவேண்டும் என்றதால் இவர்கள் எல்லாம் வந்திருக்கிறார்கள் என மனைவியிடம் கூறினார்.

பார்ட்னர் : என் மைத்துனன் நெடுநாளாக அன்னை பக்தன். நானும் அவரும் அன்னையைப் பற்றிய சொற்பொழிவு ஒன்றிற்குப் போனோம். அவர்கள் பேசுவது எல்லாம் நம்ப முடியாத அளவுக்குப் பெரிய விஷயமாக இருக்கிறது. என் மைத்துனன் தமக்கு அன்னையை நெடுநாளாகத் தெரியும், அன்னை உயிரோடு உள்ளபொழுது தரிசனம் செய்ததாகவும் கூறுகிறார். ஆனால் சொற்பொழிவில் கூறுவதுபோல் அவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சொற்பொழிவாளரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்றார். நான் பெரிய பக்தை இருக்கிறார் என உங்களிடம் அழைத்து வந்தேன்.

மனைவி : என்ன சொன்னார்கள் சொற்பொழிவில்?

மைத்துனர் : போன உயிர் வரும், பெரிய பெரிய அதிர்ஷ்டம் வரும் என்றெல்லாம் ஏதேதோ சொல்கிறார். நம்பக்கூடியதாக இல்லை.

மனைவி : நான் சமையல் செய்பவள். நீங்கள் ஆண்கள், உலகில் செயல்படுபவர்கள்.

பார்ட்னர் : சொற்பொழிவாளர் சொல்வனவெல்லாம் உங்களுக்குத் தெரியுமா?

மனைவி : நான் படித்திருக்கிறேன்.

மைத்துனர் : பார்த்திருக்கிறீர்களா?

மனைவி : உங்கள் வாழ்வில் ஏதாவது பெரிய அதிர்ஷ்டம் நடந்திருக்கிறதா?

பார்ட்னர் : என் வாழ்வில் உங்கள் கணவர் வந்தது எனக்குப் பெரிய அதிர்ஷ்டம்.

கணவர் : நான் உங்களை அறிந்ததையே அப்படி நினைக்கிறேன்.

பார்ட்னர் : நான் கிளப்பில் உங்களைப் பார்த்துப் பேசிய அன்று எனக்கு எதிர்பாராமல் இந்த லைசென்ஸ் கிடைத்தது அதிர்ஷ்டமல்லவா?

மைத்துனர் எனக்கு அப்படி ஒன்றும் நடந்ததாகத் தெரியவில்லையே.

பார்ட்னர் : வெகுநாள் முன்பு இவர் மகன் மெடிகல் காலேஜுக்கு அப்ளிகேஷன் போட்டபொழுது எல்லோரும் சிரித்தனர். அவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டது.

மைத்துனர் : அது எதிர்பாராதது. அது கிரிக்கெட்டால் கிடைத்தது. இன்டர்வியூவில் ஒரு பெரிய கிரிக்கெட்காரர் இருந்திருக்கிறார். இவன் கிரிக்கெட்டைப் பற்றிப் பேசியது அவருக்கு சந்தோஷம். அதனால் கிடைத்தது.

மனைவி : எந்த வருஷம்?

மைத்துனர்: 10 அல்லது 12 வருஷமிருக்கும்.

மனைவி : அன்னை தரிசனம் எப்பொழுது?

மைத்துனர் : எனக்கு இப்பொழுது ஞாபகம் வருகிறது. நான் அன்னையைத் தரிசித்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்தேன். செய்தி காத்திருந்தது. இதனால் என நான் நினைக்கவில்லை.

மனைவி : தரிசனம் அதன் வேலையைத் தவறாது செய்யும்.

மைத்துனர் : சொற்பொழிவில் கூறியவை உங்களுக்கு அனுபவம் உண்டா?

பார்ட்னர் : அது உண்மையானால், நானும் அன்னை பக்தனாவேன்.

கணவர் : இதெல்லாம் நீ எனக்குச் சொல்லவில்லையே, ஏன்?

பார்ட்னர் : இந்த உறவில் எப்படிச் சொல்வது?

மைத்துனர் : எந்தப் புத்தகங்களை நான் படிக்கலாம்? எனக்கு அன்னை மீது இப்பொழுது நம்பிக்கை வருகிறது. இத்தனை நாள் புரியவில்லை.

மனைவி : அன்னை எழுதியவை, அன்னையைப் பற்றி எழுதியவை ஒரு செட் 18 புத்தகங்கள், அடுத்தது 13 வால்யூம், அடுத்தது 100 முதல் 200 புத்தகங்கள் உள. எதையும் படிக்கலாம்.

மைத்துனர் : உங்களுக்குப் பிடித்த ஒரு புத்தகம் எது?

மனைவி : The Mother என்று ஸ்ரீ அரவிந்தர் எழுதியது.

பார்ட்னர் : நானும் அப்புத்தகங்களைப் படிக்க விரும்புகிறேன். அதுவரை நான் எதை மேற்கொள்வது நல்லது?

மனைவி : எந்தக் காரியம் செய்யும்முன் அன்னையை நினைவுகூர்வது சமர்ப்பணம் எனப்படும்.

மைத்துனர் : சமர்ப்பணத்தைச் சற்று விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.

மனைவி : நாம் நமக்காகச் செயல்படுகிறோம். அன்னைக்காகச் செயல்படுவது சமர்ப்பணம்.

பார்ட்னர் : நாம் இலாபத்திற்காகக் காரியம் செய்வதற்குப் பதிலாக அன்னையின் திருவுள்ளம் உலகில் பலிக்க நாம் அக்காரியத்தைச் செய்வது சமர்ப்பணமா?

மைத்துனர் : அப்படி சமர்ப்பணமாகச் செய்த காரியம் ஒன்றைக் கூறுவீர்களா?

மனைவி : ஒருவர் ஒரு சரக்கிற்கு ஜில்லா டீலர்ஷிப்புக்கு முயன்று தோற்றபின், சமர்ப்பணத்தை மேற்கொண்டு, அந்தச் சரக்கு உற்பத்தியாகும் கம்பெனியில் டைரக்டர் ஆகிவிட்டார்.

மைத்துனர் : இது எவ்வளவு நாளில் நடந்தது?

மனைவி : ஒரு வருஷ காலத்தில் நடந்தது.

மைத்துனர் : சொற்பொழிவில் க்ஷணத்தில் நடக்கும் என்றார்களே?

மனைவி : அதே டீலர்ஷிப் க்ஷணத்தில் கிடைக்கும். கிடைப்பது பெரியது என்பதால் 1 வருஷமாயிற்று.

பார்ட்னர் : சமர்ப்பணம் பலிப்பது பலனின் அளவைப் பொருத்ததா?

மனைவி : பலனின் அளவையும், செய்பவர் மனநிலையையும், சூழலையும் பொருத்தது.

பார்ட்னர் : செய்பவர் மனநிலைக்கு உதாரணம் தரமுடியுமா?

மனைவி : செய்பவன் முழு சுயநலமியானால் அவனுக்கு மட்டும் பலிக்கும். திருடனானால் பலன் திருட்டில் வரும். பரநலம் உடையவன் செய்தால் அனைவருக்கும் பலன் உண்டு.

மைத்துனர் : அன்னை எவரையும் விலக்குவதில்லையா? உங்கள் அனுபவத்தில் அன்னையிடமிருந்து அதிகபட்சப் பலன் பெற்றது எந்த நிகழ்ச்சி?

மனைவி :1) 400 ரூபாய் சம்பளக்காரர் 400 கோடி சொத்து பெற்றது.

2) 200 ரூபாய் வருமானம் இலட்ச ரூபாயானது.

3) போன உயிர் திரும்பி வந்தது.

4) சட்டம் மாறி சலுகை வந்தது.

5) புதுச் சட்டம் வந்து புது வசதி வந்தது.

பார்ட்னர் : அப்படியானால், அன்னையே கொடுத்தாலும் பலன் நம் மனத்தையும், பர்சனாலிட்டியையும் பொருத்தது என்று தெரிகிறது. நீங்கள் சொல்வனவற்றிலெல்லாம் வசதி, நன்மை பயப்பன உண்டா?

மனைவி : நல்லெண்ணம் உள்ளவர்க்கு நன்மை பயக்கும். அன்னையை அழைத்தவுடன் வேணுகானம் ஒருவருக்குக் கேட்டது. மற்றொருவருக்கு மனத்தில் தோன்றும் கெட்ட எண்ணங்கள் மறைந்தன. பிறர் வாழ மனம் ஏக்கமுற்றது.

தொடரும்....

****

ஸ்ரீ அரவிந்த சுடர்

ஆண்டவன் இன்று இங்கு நடமாடினால் தன் லீலையைப் பார்ப்பான். தான் கண்ட எதையும் கண்டிக்க மாட்டான். தற்சமயம் உள்ளுறை இறைவன் லீலையை நடத்துகிறான். அவன் மனத்துள் உறைவதால் வெளி நிகழ்ச்சிகள் முறையாக நடக்கின்றன. இறைவனே உலகில் நடமாடினால், நல்லதும் பரிணாமமும் சக்தி பெறுகின்றன. எனவே சூழல் அவனால் உயருகிறது. அவனே நல்லதையும் ஆதரிக்கலாம் அல்லது சூழல் ஆதரிக்கும்.

எதையும் கண்டிக்காத ஆண்டவன் வந்தால் எல்லாம் மாறும்.


 



book | by Dr. Radut