Skip to Content

02. ஸ்ரீ அரவிந்தம் - லைப் டிவைன்

ஸ்ரீ அரவிந்தம்

லைப் டிவைன்

கர்மயோகி

26. உயரும் பொருளின் அடுக்குகள்

ஜடம் திடமானது, தொட்டால் உணரக்கூடிய பொருள். இக்குணங்கள் ஜடத்தின் ஜடத்தன்மையை நமக்கு உணர்த்தும். ஜடத்தில் எதிர்ப்பு வளர்வது அதன் அம்சம். தொடு உணர்ச்சிக்கே உரியது ஜடம். திடமாக எதிர்க்கும் தன்மை பொருளுக்கு ஜடத்தன்மையை உண்மையாகத் தரவல்லது. எதிர்ப்பு வளர்ந்தால் ஜடத்தன்மை வளரும். உணரும் உருவத்தின் எதிர்ப்பு அதன் ஜடத்தன்மையை நிர்ணயிக்கிறது. அது ஜடத்தன்மை குறைந்த நிலை. அப்படியானால் உணர்ச்சிக்கு அது குறைவாகத் தென்படும். எதிர்ப்பும் குறையும். இதுவே சாதாரணமாக நாம் ஜடம் என அறிவது. இத்தன்மை பொருளின் அடையாளம். இதற்காக ஜடம் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. பொருள் ஜடமான நிலையை அடைகிறது. அது ஜீவியத்திற்கு தெளிவாகப் பிடிபடக்கூடிய உருவங்களைத் தரவல்லது. மனம் இவ்வுருவங்களை ஏற்கும். மனம் அதன்படி செயல்பட சம்மதிக்கும். வாழ்வும் ஓரளவு தெளிவாக இதை ஏற்கும். அது நிலையான அறிகுறி. இந்த ரூபமே அதன் செயலுக்குரியது. வேதம் கூறுவதன்படி பூமி திடம் நிறைந்த பொருளாகும். ஜடத்தத்துவத்தின் அடையாளம் பூமியின் பெயராயிற்று. எனவே தொடர்பும், தொடுவதும் புலனுக்குரிய முக்கிய அடிப்படை. ருசி, நுகர்வது, காண்பது, கேட்பது மற்ற புலன்கள். அது மறைமுகமான சூட்சும தொடர்பால் ஏற்பட்டவை. அது தொடர்ந்து சூட்சுமம் அதிகரிக்கும் அடுக்குத் தொடர், பார்ப்பவனுக்கும் பார்க்கப்படும் பொருளுக்குமுள்ள தொடர்பு அது. சாங்கியம் கூறுவதும் அதுவே. பொருளின் ஆரம்ப நிலைகள் அவை. ஆகாயம் முதல் பிருத்விவரை அவை உள்ளன. அவற்றின் குண விசேஷங்களை நாம் காண்கிறோம். அதிக சூட்சுமத்தினின்று குறைந்த சூட்சுமம்வரை தொடரும் நிலையான வளரும் மாறுதல். உச்சியில் ஆகாயத்தின் சூட்சும கதிருண்டு. அடியில் பிருத்வி என்ற ஜடமான நிலையுண்டு. திடமான ஆரம்பக் கட்டம் அது. எனவே நாமறிந்தவற்றுள் ஜடம் முடிவானது. தூய பொருள் வளர்வதில் இப்படிக் காண்கிறது. அது அடிப்படையான பிரபஞ்ச தொடர்பு. இதுவே முதற்குரல். இது ஆன்மா இல்லை, ரூபம். செறிவை நிறைவாக்கும் ரூபமிது. இது எதிர்க்கவல்லது. நிலையான ஜட ரூபமிது. ஊடுருவ முடியாத பரஸ்பர தொடர்பு. பிரிவினை, மாறுபாடு, வேறுபாடு முடியும் கட்டம் இது. ஜடப் பிரபஞ்சத்தின் நோக்கமும், சுபாவமும் இதுவாகும். பிரிவினை சிறப்பு பெற்று செய்யும் சாதனையின் சூத்திரம் இது.

ஜடத்திற்கும் ஆன்மாவிற்குமிடையே உள்ள தொடர் அடுக்கு வளர்வது. வளரும் அடுக்கு என இருந்தால் அது ஜடம், ஆன்மாவிடையே இருக்க வேண்டும். இந்த திறமைகள் தொடர்ந்து குறையும்படி அவை அமைந்திருக்கும். அவை ஜடத்தத்துவங்களை எடுத்துக்காட்டுபவை. எதிரான குணவிசேஷங்கள் தொடர்ந்து வளர்பவையாக இருக்கும். அவை ஓர் சூத்திரமாகும். அது தூய சுய வெளிப்பாட்டின் சூத்திரமாகும். அவை ரூபத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவை. அடுக்கு உயரும்பொழுது அது மேலும்மேலும் குறையும். சக்தி மேலும்மேலும் சூட்சுமமாக வளையும் தன்மையுடையதாகும். பரிமாறுதல், ஒன்றையொன்று ஊடுருவுதல், கிரகிக்கும் தன்மை, ஒன்றோடொன்று கலத்தல், மாறும் திறமை, திருவுருமாற்றம், ஒன்றாவது ஆகியவை தம் தீவிரத்தில் மாறுபாட்டைக் காணும். அதன் ரூபம் நிலையானதானால் அதனின்று நாம் விலகலாம். இன்றுள்ள நிலையினின்றும் நாம் விலகலாம். உடலின் ஜடத்தன்மை வற்புறுத்துதலினின்று விலகுவதாகும். அது உடலின் ஜடம் எதிர்ப்பதன் நிலை. அவ்வழி உயர்ந்த தெய்வீக நிலை அனந்தத்திலுள்ளதன் அருகே நாம் வருவோம். அது ஐக்கியம், ஆன்மா பிரிக்கப்பட முடியாது என்பதன் நிலை. ஒரு கோடியில் ஜடமான பொருளுண்டு. அடுத்த முனையில் சூட்சும பொருளுண்டு. இடையே அடிப்படை முரண்பாடு. ஜடத்தில் சித் செறிவடைந்து எதிர்க்கிறது. சித் தன்னையறியும் சக்தி. பொருளில் தூய ஜீவியம் சுதந்திரமாக கற்பனை செய்கிறது. தன் புலனில் அதைச் செய்கிறது. பிரியாத நிலையில் நடப்பது அது. கூடவே தொடர்ந்த இணையும் பரிமாறுதலுண்டு. அதன் சக்தி அளவு கடந்து வேறுபடும் லீலையின் சூத்திரம் அது. அவை இரு துருவங்கள். அவற்றிடையே அனந்தமான அடுக்குத் தொடருண்டு.

தெய்வீக மனத்திற்கும், தெய்வீக வாழ்வுக்குமுள்ள தொடர்பை நாம் அறிய வேண்டும். புதிய சிறப்பு பெற்ற மனித ஆத்மாவின் மனம் அது. நாம் உடல். நாம் உடலில் வாழ்கிறோம். அது ஜடம் தெய்வீகமற்றதாகத் தெரிகிறது. அது முக்கியம். பொருளுக்கும் புலனுக்கும் உள்ள தொடர்பின் சூத்திரம் அது. ஜடப்பிரபஞ்சம் பொருளில் ஆரம்பிக்கிறது. அத்தொடர்பு நிலையானது. அது மட்டுமே தொடர்பல்ல. அது மட்டுமே சூத்திரமில்லை. மனமும், வாழ்வும் வேறொரு பொருளின் தொடர்பாலும் செயல்படலாம். அது புது உடலுக்குரிய சட்டங்களை ஏற்படுத்தலாம். அவை வேறாக பெரியதான பழக்கமாக இருக்கும். உடலின் பொருளே வேறாக இருக்கும். புலன் சுதந்திரமாகச் செயல்படலாம். வாழ்வுக்குரிய சுதந்திரம் அதிகப்படலாம். மனமும் அதிக சுதந்திரம் பெறலாம், பெற்று செயல்படலாம். உடல் வாழ்வுக்குரிய சூத்திரம் உண்டு. மரணம், பிரிவினை, பரஸ்பர எதிர்ப்பு இச்சூத்திரங்களாகும். உடலுக்குரிய வாழ்வின் சக்திகளிடையே எதிர்ப்பிருக்கும். அது தன்னையறியும் வாழ்வின் சக்தியே. குறுகிய புலன் செயல்படும் அரங்கமுண்டு. அரங்கத்தின் சிறு திடலுக்குரிய முடிவு அது. அது வாழ்வின் செயலின் காலமும் சக்தியுமாகும். அது இருண்ட சிதைந்த செயல். செயல் உடைந்து அடைபட்டது. அவை சூத்திரத்தின் தளைகள். அவை விலங்குடம்பை விளக்குபவை. உயர்ந்த சட்டங்கள் மீது அவை திணிக்கப்படுகின்றன. பிரபஞ்ச இயற்கைக்குரிய சட்டங்கள் இவை மட்டுமல்ல. அவை உயர்ந்த நிலைகள், உயர்ந்த உலகங்களுண்டு. புலனறிவு உடலில் செயல்படும் ரூபத்தில் அதைச் செயல்படச் செய்யலாம். அது ஜீவனின் கருவி. மனித வளர்ச்சியில் பொருளின் விடுதலை. தற்சமயம் அவை குறையுடையவை. தெய்வீக மனத்தின் ஜடச்செயலாக அது இருக்கும். மனித உடலில் தெய்வீக வாழ்வில் ஜடம் செயல்படுவதாகும். பூமியிலும் பரிணாமம் நடக்கும். நாம் அதை தெய்வீகமான மனித உடலெனலாம். மனித உடலும் திருவுருமாறலாம். பூமாதேவி தன் தெய்வாம்சத்தை வெளிப்படுத்தலாம்.

ஜடமான பிரபஞ்சத்திற்கு சூத்திரம் உண்டு. அதற்குட்பட்டு, ஜடத்தின் அடுக்கில் தொடர்ந்து உயரும் நிலையுண்டு. அடர்த்தியான நிலையினின்று அடர்த்தி குறைந்த நிலைக்கு அது வருகிறது. சூட்சுமம் அதிகமான நிலையினின்று சூட்சுமம் குறைந்த நிலைக்கு வரும் தொடர் அது. முடிவாக அடுக்கின் உச்சகட்டம் வருகிறோம். அது ஆகாயத்தைக் கடந்த சூட்சுமம். அது ஜடப்பொருள் அல்லது சக்தி ரூபம் பெறும் நிலை. அதைக் கடந்தது எது, அது சூன்யமில்லை. காலியிடமில்லை. பூரண சூன்யம், உண்மையான காலியிடம் என்பதில்லை. நம் அறிவைக் கடந்த நிலையிலிருப்பதை நாம் அப்படிக் கூறுகிறோம். நம் புலன்களைக் கடந்தது அது. மனத்தையும், அதிகபட்ச சூட்சும ஜீவியத்தையும் கடந்தது அந்த சூன்யம். கடந்த நிலையில் எதுவுமில்லை என்பதும் உண்மையில்லை. ஜடப்பொருளின் ஆகாய அம்சமே ஆதியும், மூலமும் என்றும் கூற முடியாது. ஜீவியம் ஜடத்தில் தன்னை இழந்தது. அது ஜீவியத்தை இழந்த தூக்கத்திலாழ்ந்துள்ளது. அதன் அசைவு ஜீவனற்றது. ஜடமும், ஜட சக்தியுமே முடிவான பலனாகும். அது தூய பொருள், தூய சக்தியின் பலன். அங்கு ஜீவியம் பிரகாசமாகத் தன்னை அறியும். அந்நிலையில் அது தன்னையுடையது. ஜடப் பொருளுக்கும் தூய பொருளுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? ஒன்றிலிருந்து ஜடம் அடுத்ததற்கு தாவ முடியாது. ஜட இருளினின்று தூய ஜீவியத்திற்கு நேரடியாகப் போக முடியாது. அடுக்குகள் அவசியம். ஜட இருளின் பொருளுக்கும் சுயநினைவுடைய சுயவீச்சுக்கும் இடையே அது உள்ளது. ஜடத்திற்கும் ஆன்மாவுக்கும் பொதுவான தத்துவமிது.

ஆத்மாவின் ஆழத்தைக் கண்டவருண்டு. அவரனைவரும் மேற்சொன்ன கருத்தை ஏற்கின்றனர். சொந்த அனுபவத்தால் ஆமோதிக்கின்றனர். சூட்சுமமான பொருளின் உருவகங்கள் அடுக்கடுக்காகயிருப்பதை அவர்கள் கூறுகிறார்கள். அது ஜடத்தத்துவத்திற்குப் புலப்படாது. அவை பிரபஞ்சத்திற்குப் பின்னால் போகின்றன. இவ்விஷயத்திற்கு அவை சூட்சும லோகத்தில் உள்ளன. நம் ஆராய்ச்சிக்கு அது கடினம். நாம் அடிப்படையாகக் கொண்ட முறையை பின்பற்றுவோம். இவ்வடுக்கின் உருவகத்தில் ஒரு முக்கிய அம்சத்தைக் காண்போம். ஜடம், வாழ்வு, மனம், சத்திய ஜீவியமென்ற வளரும் அடுக்குத் தொடருக்கு அது இணையானது. உயர்ந்த சச்சிதானந்தத்தையும் அது தழுவும். இந்த பொருளை நாம் உயரும்பொழுது காண்கிறோம். இந்த ஒவ்வொரு தத்துவத்தையும் அது அடிப்படையாகக் கொண்டது. வெற்றிகரமான கருவியாகிறது. பிரபஞ்ச சுயவெளிப்பாடு ஆதிக்கம் செய்ய உதவுகிறது. அவை வளரும் உயரும் அடுக்குத் தொடர்.

இது ஜட உலகம். எதுவும் இங்கு சூத்திரமாக செயல்படுகிறது. இது ஜடப்பொருளின் சூத்திரம். புலன், வாழ்வு, எண்ணம் ஆகியவை பூமாதேவியின் சக்தியால் செயல்படுகின்றன. இது முன்னோர்கள் கூறியது. இங்கு ஆரம்பித்து இந்த சட்டங்களைப் பின்பற்றுகிறோம். அடிப்படைத் தத்துவத்திற்கு நாம் நம்மை உட்படுத்துகிறோம். எது முடியுமோ அத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறோம். வேறு விஷயங்களையும் ஏற்படுத்த முடியும். இந்த மாறுதலிலும் அடிப்படை சூத்திரத்தை அனுசரிக்க வேண்டும். அதன் நோக்கத்தையும் நாம் கருத வேண்டும். தெய்வீகப் பரிணாமம் அதையும் ஏற்கும். புலன் உடலுறுப்புகள் மூலம் செயல்படுகிறது. வாழ்வு நரம்பு மண்டலம் மூலம் செயல்படுகிறது. அவை உணர்ச்சிக்குரிய உறுப்புகள் மூலம் செயல்படுகின்றன. மனம் தன் செயலை முடிக்க உடலமைப்பின் அடிப்படையை நாட வேண்டும். அதற்குதவும் மனத்தின் கருவி தேவை. மனம் செயல்படுவதும் நடைமுறை செயலில் வெளிப்படும் விபரங்களை முக்கியமாகக் கருத வேண்டும். மனம், வாழ்வு, புலனுக்கு அடிப்படை சுபாவமுண்டு. அவற்றிற்கு வரம்பில்லை. புலனுக்குரிய கருவிகள் புலனுணர்வை ஏற்படுத்தவில்லை. அவை புலனுணர்வால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டவை. பிரபஞ்ச வாழ்வு - சக்திக்கு அவசியமான சௌகரியமிது. மூளை எண்ணத்தை உற்பத்தி செய்யவில்லை. மூளையே எண்ணத்தால் சிருஷ்டிக்கப்பட்டது. அது கருவி. இது பிரபஞ்ச மனத்திற்குரிய வசதி. தேவை என்பது முழுமையுடையதல்ல. அது சந்தர்ப்பத்திற்குட்பட்டது. தெய்வீக பிரபஞ்ச உறுதி செயல்படுவதன் பலனான முடிவிது. இது ஜடப்பிரபஞ்சம். புலனுக்கும் அதன் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பை வரையறுக்க அது முயல்கிறது. ஜட சூத்திரம் ஒன்றை உருவாக்குகிறது. அது சித்-சக்தியின் சட்டம். அது ஜட ரூபங்களால் சிருஷ்டிக்கிறது. அவை தன்னையறியும் ஜீவன். ஆரம்ப நிர்ணயம் செய்யும் ஆக்கிரம சக்தியது. அதன் உலகில் நாம் வாழ்கிறோம். இது வாழ்வின் அடிப்படை சட்டமில்லை. நாமேற்படுத்திய வழிமுறை. ஆத்மாவின் அந்தரங்கம் பூர்த்தியாக இது அவசியம். அது ஜட உலகில் பரிணாம வளர்ச்சியால் எழ வேண்டும்.

இது அடுத்த நிலைக்குரிய பொருள். ஆரம்ப நிர்ணய அம்சம் ஆக்கிரமிக்கும். அது ரூபமோ சக்தியோ இல்லை. அது வாழ்வு தன்னையறியும் ஆசை. இந்த ஜடலோகத்தைக் கடந்த உலகம் ஒன்றுண்டு. அது சக்திலோகம். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அது தன்னையறியும் பிராண சக்தி. அது பிராணன் தேடும் சக்தி. அது ஆசையின் சக்தி, அதன் சுய வெளிப்பாடு. அது ஜட இருளின் உறுதியோ பாதாளத்தின் உறுதியோ இல்லை. அவ்வுறுதி ஜட சக்தியாகவும், சக்தியாகவுமாகும். அவ்வுலகத்திற்கு பல சுய வெளிப்பாடுகளுண்டு. அவை அவ்வுலகின் ரூபம், உடல், சக்தி, வாழ்வின் செயல், புலனின் செயல், எண்ணத்தின் செயல், வளர்ச்சி, முடிவு, சுயபூர்த்தியாகும். அவை ஓர் ஆரம்ப செயலால் நிர்ணயிக்கப்படும். அல்லது அது தன்னையறியும் வாழ்வு. ஜடமும் மனமும் அவற்றிற்கு உட்பட்டிருக்க வேண்டும். அந்த அடிப்படையில் ஆரம்பமாகும். அவற்றை அடிப்படையாக அவை கொள்ள வேண்டும். அவற்றின் சட்டம் அவற்றை வரம்பு கட்டவோ வளர்க்கவோ முடியும். அதன் பவர், திறமை, லிமிட்டும் செய்யும். அங்கு மனம் மேலும் வாய்ப்புகளைக் காணும். இருந்தாலும் மூலமான பிராண சூத்திரத்தைக் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது ஆசைசக்தி. அதற்கு நோக்கம் உண்டு. தெய்வீக சிருஷ்டியிடம் அது எதிர்பார்ப்பதொன்றுண்டு. அவையும் கணக்கில் வரும்.

உயர்ந்த அடுக்குகளிலும் அதுவேயுண்டு. தொடரில் அடுத்ததுண்டு. அது மனத்தின் ஆக்கிரமிக்கும் அம்சத்திற்குட்பட வேண்டும். அதுவே மனம் நிர்ணயிக்கும் அம்சம். அதில் பொருள் சூட்சுமமானது. அது மாறக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும். நேரடியாக மாறும் ரூபங்களை அது ஏற்கும். மனத்தால் அவை அவற்றின் மீது திணிக்கப்படும். அதன் செயலுக்குட்பட வேண்டும். இந்த அவசியத்திற்கு அவை உட்பட வேண்டும். தன்னை வெளிப்படுத்திப் பூரணம் பெற இது அவசியம். புலனுக்கும் பொருளுக்கும் தொடர்புண்டு. அதற்கும் தொடர்புள்ள சூட்சுமம் உண்டு. அதுவும் மாறக்கூடி யது. அதையும் நிர்ணயிக்க வேண்டும். அவை உடலுறுப்பõல் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. அவற்றிற்கு ஓர் உடலாலான பொருளுண்டு. அதற்கு மனமுண்டு, சூட்சுமப் பொருளுண்டு. அதனிடம் வேலை செய்கிறது. அப்படிப்பட்ட உலகின் வாழ்வு மனத்திற்கு அடிமைப்பட வேண்டும். பலஹீனமான நம் மனத்தின் செயல்பாடுகள் அறிய முடியாதவை அவை எனலாம். நம் உயிரின் திறமைகட்கு அளவுண்டு, முரட்டுத்தனமானது, எதிர்ப்பவை. நாம் அவற்றைப் போதுமான அளவு புரிந்து கொள்வதில்லை. அங்கு மனம் ஆதிசட்டம் என அதிகாரம் செய்கிறது. அதன் நோக்கம் நிறைவேறுகிறது. அதன் தேவைகள் சட்டப்படி மற்ற அனைத்தையும் மீறும். அது தெய்வீக சிருஷ்டியின் சட்டம். உயர்ந்த நிலையில் சத்திய ஜீவியம் உண்டு. அதன் சட்டம் தீண்டுபவை இடைப்பட்டவை. மேலும் உயர்ந்த நிலையில் தூய ஆனந்தமுண்டு. மேலும் தூய தன்னையறியும் பவர் உண்டு. மனத்தை முக்கிய சக்தியாக இருப்பதை மாற்றி தூய ஜீவனுண்டு. பிரபஞ்ச வாழ்வின் உலகமவை. பழம் வேத ரிஷிகள் அவற்றை ஜோதிமயமான தெய்வீக வாழ்வென்றனர். அமரத்துவத்தின் அஸ்திவாரம் அவை. பிற்கால இந்திய தத்துவம் அவற்றை பிரம்ம லோகம், கோலோகம் என்றனர். அவர்கட்கு அவை ஜீவனின் சுப்ரீம் சுயவெளிப்பாடாகும். உயர்ந்த சிறப்பில் ஆத்ம வெளிப்பாடு புருஷ ஜீவனாவதாகும். அங்கு அனந்தமும் சாஸ்வதமான தெய்வலோக அனந்த ஆனந்தமாக அவை சொந்தமாகின்றன.

இந்த உயரும் அடுக்குகள் எப்படி ஜட வாழ்வைப் பாதிக்கும். ஒவ்வொரு லோகமும் அடுத்ததினின்று பிரிக்கப்பட்டிருந்தால், பாதிப்பு இருக்காது. ஒன்று ஜீவிய லோகம். அடுத்தது வாழ்வு செயல்படும் உலகம். பொருள் அடுக்குகளாக உள்ளது. அவை பிரபஞ்ச சக்தியின் அடுக்குகள். ஒவ்வொன்றையும் முந்தையதினின்றும், பிந்தையதினின்றும் பிரிக்கலாம். எதிரானது உண்மை. ஆத்ம சிருஷ்டி சிக்கல் போன்ற சிறப்புடைய நெசவு. அவை கணக்கிடப்பட்டு, சட்டமாக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு தத்துவமும் அத்தகையதே. மற்றவையெல்லாம் ஆன்மீக முழுமையாக ஓர் லோகத்துள் வருகின்றன. நம் உலகம் ஜட உலகம், மற்ற உலகங்களால் ஏற்பட்ட லோகமிது. எல்லா தத்துவங்களும் ஜடத்துள் வந்துள்ளன. ஜட உலகம் அப்படி ஏற்பட்டது. நாம் ஜடம் என்பது அணுக்களாலானது. ஒவ்வொன்றும் மற்ற அனைத்தையும் உட்கொண்டது. இரகஸ்யமாக செயல் நடக்கிறது. நாம் அதைக் கண்டுள்ளோம். ஒவ்வொரு கணமும் நடப்பவற்றுள் அது கலந்துள்ளது. ஜடமே சிருஷ்டியின் முடிவும் முத்திரையுமாகும். எனவே அதுவே பரிணாமத்தின் முதல்படி. இந்த எல்லா பவர்களும் ஜட வாழ்வில் கலந்துள்ளன. இந்த லோகங்கள், அடுக்குகள் அப்படிப்பட்டவை. அனைத்தும் பரிணாம எழுச்சிக்குரியவை. இதுவே சத்திய ஜீவியப் பரிணாமத்திற்குக் காரணம். அது உயர்ந்த ஆன்மீகப் பரிணாமங்களை பரிணாம வளர்ச்சியால் எழுப்புகிறது. அக்காரணத்தால் ஜட ஜீவன் ரசாயனப் பொருள் வாயுவுடன் முடிவதில்லை. உடலுக்குரிய ஜட சக்தியும், சலனமும் சூரியன், பூமியை பரிணாமத்தால் சிருஷ்டிக்கிறது. ஜட உலகிற்கு அதைக் கடந்த உலகினின்று பரிணாம வேகம் வருகிறது. அது கீழுலகங்களை அவற்றுள் உள்ள பவர், தத்துவங்களை வெளிக்கொணர வற்புறுத்துகிறது. அது இல்லாவிட்டால் ஜட சூத்திர இறுக்கத்துள் அவை சிறைப்பட்டுத் தூங்கும். அவை அங்குள்ளது விடுதலை பெற வேண்டும் எனக் கூறுகிறது. இது கீழிருந்து எழும் அவசியம். இதன் உறவுள்ள மேலிருந்து வரும் சக்தி இதற்குப் பேருதவியாக உள்ளது.

பரிணாமம் இங்கு முடியவில்லை. இது சிறு ஆரம்ப வாழ்வின் உருவம். வாழ்வு, மனம், சத்திய ஜீவியம், ஆத்மாவாலானது இது. ஜடம் மேலுள்ள சக்திகட்கு விட்டுக் கொடுத்தது இது. ஜடத்தின் பவருக்கு விட்டுக் கொடுக்க விருப்பமில்லை. அவை பரிணாம வளர்ச்சி பெறுகின்றன. வளரும்பொழுது அவை விழிப்புறுகின்றன. சுறுசுறுப்பாகி அவை தம் ஆர்வத்தை÷ய சுறுசுறுப்பாக்கிக் கொள்கிறது. ஆர்வமான சுறுசுறுப்பின் வித்துக்கள் விபரம் தேடுகின்றன. அவற்றை மேலிருந்து சக்தி உந்துகிறது. இது பெருநிலைகட்குரியது. இது பெருவாழ்வில் உள்ளடங்கிய சக்தி. உலகுடன் உயிருள்ள தொடர்புடையவை இவை. பரஸ்பர தொடர்பாலும் இது நடக்கிறது. அவற்றுடைய வலியுறுத்தலும் வற்புறுத்தலாகின்றன. பவரும் பலனும் வளர்கின்றன. இத்தத்துவங்கள் கீழிருந்து சிருஷ்டியாக வெளிப்படுகின்றன. அது மட்டுமல்ல. இந்த வெளிப்பாடு அளவுக்கும் தரத்திற்கும் உட்பட்டது. இது மேலிருந்தும் வருகிறது. மேலிருந்தும் கீழ்நோக்கி அவை வருகின்றன. அதனுக்குரிய பவர் என்ற முத்திரையை அதிகாரமாய்த் தாங்கி வரும். ஜட ஜீவனில் முழு மலர்ச்சியின் வாய்ப்பை ஏற்ற செயலது. இயற்கையான பிராணி விரிந்து விளங்கும் லீலைக்குள் வலிந்து வர வேண்டும். ஜடத்தின் செயல்களில் விரிந்த லீலையிது. அவற்றிற்குத் தேவையான பொருத்தமான பரிசுத்தம் நிறைந்த அரங்கம். அது கருவியாகவும் கருவின் வாய்க்காலாகவுமாகும். அதை உடல் தரும். வாழ்வும் ஜீவியமும் உடனுறையும். உடலும், வாழ்வும், ஜீவியமும் ஜடமான உடலால் அளவுக்குட்படுத்தப்படும். அவற்றின் வாய்ப்புகள் அளவை அறிய வேண்டி வரும். நம் புலன்களால் அவற்றை மட்டுமே ஏற்க முடியும். நம் ஜட மனப்பான்மை அதை மட்டும் ஏற்கும். அது பரிணாமத்தின் போக்கை குறுக்கி விடும். நம் இன்றைய சாதனைகள் பரிணாமத்தின் எல்லையை நிர்ணயித்து விடும். மனிதன் தனக்கேயுரிய பெருமை வெளிப்படும்படி எதையும் சாதிக்க இயலாது. ஆனால் உடலே நம் முழு ஜீவனில்லை. புராதன காலத்து சூட்சும ஞானம் அதை விஞ்ஞானமாகக் கண்டது. உடல் நம் முழுமையான உடலின் ஜீவனுமாகாது. கனத்த ஜடம் நம் பொருள் முழுவதையும் தழுவாது. வேதகாலத்து ஞானத்தில் மிகப் பழமையானது நம் ஜீவனின் ஐந்து நிலைகளை அறியும். அவை ஜடம், பிராணன், மனம், இலட்சியம், ஆன்மீகம் அல்லது அழகுணர்வின் ஆனந்தம். நம் ஆத்மாவின் இதற்குரிய நிலைகட்குப் பொருத்தமான பொருளின் நிலையுண்டு. பண்டைய காவிய மொழி அவற்றை லோகம் என்றது. மனம் தத்துவமாகி அந்த ஞானம் வளர்ந்தது. அது பஞ்ச லோகங்களை மூன்று உடல்களாக விவரித்தன. ஜட, சூட்சும, காரண தேகங்கள் எனப்படும். ஆத்மா அவற்றுள் ஒரே சமயத்தில் இடம் பெற்றுள்ளது. இங்குமங்கும் மேலெழுந்தவாரியாக அவை ஜடமான உடலை மட்டும் அறியும். மற்ற உடல்களையும் அறிய முடியும். அவற்றிடையே உள்ள திரையை விலக்குவதாக அது அமையும். அவை நம் பர்சனாலிட்டிகள். உடலுக்கும், சைத்தியத்திற்கும் உடையவை. நாம் காணும் சைத்திய, சூட்சும நிகழ்ச்சிகட்கு அவை காரணம். இன்று அவற்றை உலகம் ஓரளவு ஏற்கிறது. பரிசீலனை செய்கிறது. ஏராளமாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஹடயோகியும், தந்திர யோகியும் நெடுநாள் முன் இந்த லோக ஞானத்தை விஞ்ஞான அடிப்படையில் அறிவர். இது மனித வாழ்வின் உயர்ந்த அம்சம். உடலும் அதனுள் உண்டு. அவர் ஆறு சக்கரங்களைக் கண்டனர். அவை கனத்த உடலில் உண்டு. அவை அந்த ஆறு சக்கரங்களுக்குரியவை. சூட்சும உடலின் மனமான கருவிகள். சூட்சும உடற்பயிற்சியை அவர் அறிவர். இன்று மூடியுள்ள சக்கரத்தை அவர்களால் திறக்க முடியும். மனிதனுக்குரிய சூட்சும வாழ்வின் உயர்ந்த சைத்திய வாழ்வாகும். இலட்சியத்தை எதிர்க்கும் வாழ்வின் தடைகளையும் ஜடமான தடைகளையும் அதனால் தகர்க்க முடியும். ஹடயோகி கூறும் ஒரு பெரிய பலன் உண்டு. அது முக்கியமானது. பலவகையால் அதை சோதனை செய்துள்ளனர். அது உடலின் வாழ்வு சக்தியை கண்ட்ரோல் செய்வது. பொதுவான சட்டங்களினின்று அவற்றை விடுவிக்கும் முறை. நாமறியும் விஞ்ஞானம் இந்த சட்டங்களை உடலினின்றோ, வாழ்வினின்றோ பிரிக்க முடியாது என நினைத்திருந்தனர்.

இந்த சொற்கள் பண்டைய சைத்திய-உடல் விஞ்ஞானமாகும். அவற்றுள் நம் ஜீவனின் ஒரு பெரிய கருத்தும் சட்டமும் உண்டு. இந்த ஜடப்பரிணாமத்தின் பவராக நம் ரூபம், ஜீவியம் விளங்குகின்றன. அவை ரூபத்தின் தற்காலிக நிலைகள். அவற்றின்பின் உண்மையான பெரிய பெருவாழ்வு இருக்க வேண்டும். இது அதன் புறவிளைவு. இது உடல் அறியும் அம்சமாகும். இது புவியின் அடிப்படை, ஆரம்பநிலை. விழிப்பில் நம் மன நிலை உண்மையானது. ஜீவியத்தின் பரந்த நிலைகளுண்டு. அவை பரமாத்மா, பாதாளமாகும். ஏதோ ஒரு சமயம் வழக்கத்திற்கு மாறாக நாம் அவற்றை அறியும் நேரமுண்டு. நம் ஜீவன் ஜடமான உடலம்சமுள்ளது. அதன்பின் சூட்சுமமான அடுக்குகளில் பொருளுண்டு. அவற்றிற்கு நுட்பமான சட்டமும் பெரும் பவரும் உண்டு. அவை கனத்த உடலுக்கு ஆதரவு. இந்த சூட்சும அடுக்குகளின் ஜீவியத்தின் வீச்சினுள் நாம் நுழையலாம். அவை தங்கள் பவரும் சட்டமும் கனத்த நம் உடலில் செயல்பட முடியும். நம் இன்றைய உடல் வாழ்வின் வரையறையையும் ஜடத்தன்மையையும் விலக்கி அவ்விடத்தில் தம் உயர்ந்த தூய்மையான தீவிர நிலைகளைச் செயல்படச் செய்யலாம். அவ்வாழ்வு பழக்கமான உந்துதல்களால் ஏற்பட்டது. இது உண்மையானால் உன்னத உடலின் பரிணாமம் பெற்ற வாழ்வுக்கு வாய்ப்புண்டு. விலங்கின் பிறப்பு, வாழ்வு, மரணத்திற்குரிய எளிய நிபந்தனைகளால் இதுவரையறுக்கப்படாது. இவை வியாதி, குழப்பம், சிரமமான உடல் மாற்றம் ஆகியவற்றின் நிபந்தனைகள் இவை. அவை திறனற்ற பிராண எழுச்சிக்குட்பட்டவை. உன்னத உடலின் பெருவாழ்வு இனி கற்பனைக்குப் புறம்பான கனவாக இருக்காது. அறிவுக்கும் தத்துவத்திற்கும் பொருத்தமான அடிப்படையிலெழுந்த வாய்ப்பாக மாறும். இதுவரை நாம் அறிந்தது, அனுபவித்தது, சிந்திக்க முடிந்தவற்றையொட்டி அவை அமையும். அது இரகஸ்ய வெளிப்படையான பெருவாழ்வுக்குரியன.

இதுவே அறிவுக்குப் பொருத்தமானது. நம் ஜீவனின் தத்துவங்கள் தடையற்ற அடுக்குத் தொடர். அவை ஒன்றுடன் ஒன்று நெருக்கமாக பரஸ்பர உறவுள்ளவை. அவையனைத்தும் தெய்வீக விடுதலைக்குரியன என்பதும், அவற்றுள் ஒன்றை விலக்கலாம் என்பதும் பொருத்தமாகாது. மனிதன் உடலிலிருந்து எழுந்து சத்திய ஜீவியம் வரை உயருகிறான். பொருளின் தரத்தில் அதற்குரிய வாய்ப்பை அந்நிலைகள் பெற்றிருக்கும். அது இலட்சிய தேகம் என்ற காரண தேகத்தில் உருவாகின்றன. அது சத்திய ஜீவியத்திற்குரியது. சத்திய ஜீவியம் தாழ்ந்த சட்டங்களை வெல்கிறது. அவை சத்திய ஜீவிய வாழ்வினுள் சுதந்திரமாக மலர்கின்றன. அவற்றிற்கு தெய்வீக மனப்பான்மையுண்டு. உடல் எழுப்பிய வரையறையை அவை வென்று கடக்கின்றன. அது சத்திய ஜீவிய பொருளின் பவர், தத்துவங்களினின்று வருகிறது. அதாவது பரிணாமம். அந்த ஜீவியம் எந்த லிமிட்டிற்கும் உட்படாதது. அதாவது அது மனமும் புலனுமாகும், அதுவும் உடலின் அகந்தையுள் சிறைப்படாததாகும். உடலின் புலனுக்குரிய உறுப்புகளால் அளிக்கப்பட்ட அளவுக்குட்பட்ட ஞானமாகும். அது விடுதலை பெற்ற வாழ்வின் பவர். அளவிலிருந்து விடுதலை செய்யப்பட்டதாகும். தெய்வீக ஜீவனுக்குரிய உடலின் வாழ்வாகும் அது. அதாவது மரணம் வெல்லப்பட்டதாகும். புவியில் பெற்ற அமரத்துவமாகும். நம் ஜட உடலுடன் பாசமற்ற வாழ்வு அது. அதாவது உடலின் சட்டங்களைக் கடந்த நிலையது. தெய்வீக ஆனந்தத்தினின்று மூலமாக ஆனந்தம் எழுகிறது. ஆனந்த திராட்சை ரஸம் அமர வாழ்வின் தெய்வமளித்தது. அதுவே புதிரான புனித சோம பானம். ஜீவனுள்ள ஜடத்துள் மனம் விழித்தெழுந்த நிலை அப்பானத்தைப் பெறுகிறது. அது சாஸ்வத அழகு பெற்றது. பொருளின் உள்ளுறை உலகங்களை அது ஊடுருவும். அது பூரண ஒருங்கிணையும் ஜீவனும் இயற்கையும் பெறும் திருவுருமாற்றம்.

**********



book | by Dr. Radut