Skip to Content

03. லைப் டிவைன்

"ஸ்ரீ அரவிந்தம்"

லைப் டிவைன்

(சென்ற இதழின் தொடர்ச்சி....)


XVIII. Mind and Supermind
It would be possible to manifest the divine
consciousness in the human mind.
 Page No.161
Para No.4
And it can be maintained in all the human parts.
Even it can increase its conquests here.
It can be so in all the planes of mind, life and body.
It can proceed to remould them into a more perfect image of its
eternal Truth.
It can be realised in the soul.
It can also be realised in the substance.
It is the Kingdom of heaven upon earth.
The first of these victories is internal.
It has already been achieved by many.
The degree of achievement may vary.
The other is the external victory.
It was never realised in the past aeons.
It is a first type of future cycles.
It is held in the sub-conscious memory of the earth-nature.
It is the future victory of God in humanity.
Today earthly life is half-joyous.
It is a half-anguished effort.
It is not necessary.
There is the glory and joy of God.
It may be made manifest upon earth.
Mind, etc., have their supreme sources.
Page No.161
When informed by Truth they manifest the divine.
 Para No.5
Then they will be integrally complete.
Now they are cut off from it by separation and ignorance.
We are presently in ignorance.
Now we must consider this . how Mind, etc. . will be in divine
We aim at a perfection.
We are growing towards it.
It is there already waiting for us.
We are a movement of the Mind.
It is a first shackled movement.
Mind is evolving in Matter.
We are not yet liberated.
The spirit in form is involved in Matter.
We are involved in its conditions and effects.
The involution is the plunge of Light into its own shadow.
It has darkened the material consciousness.
It is of physical Nature.
We grow towards a type of perfection.
It is a term of our highest evolution.
It is already held in the divine Real-Idea.
They are there formed and conscious.
We can grow towards and into them.
It pre-exists in the divine knowledge.
Our human mentality has a name for it.
It seeks it as an ideal.
The Ideal is an eternal Reality.
We have not yet realised it.
It must be realised in the condition of our being.
It is not a non-existent ideal.
The Eternal and Divine has already grasped it.
Only that we are imperfect beings.
We have glimpsed that ideal.
We mean to create it.
Mind is the sovereign of our being.
It is the first and is hampered.
 Page No.162
Para No.6
Mind, in its essence, is a consciousness.
It measures, limits, cuts out forms of things.
It does so out of the indivisible whole.
It contains them.
It does so as if each is a separate integer.
This is a fiction.
Mind establishes this fiction of its commerce.
Mind declares it can deal with separately.
It does not do so as aspects of a whole.
It knows they are not things in themselves.
Still, it is obliged to deal with them as if they are separate entities.
Only thus, Mind can subject them to its own characteristic Activity.
This is an essential characteristic of Mind.
It conditions all its workings.
All its operative powers work like that.
They are conception, perception, sensation.
Or the dealings of creative thought.
It conceives, perceives, senses accordingly.
It treats them as if they are rigidly cut out of a background or a mass.
It employs them as fixed units of the given material to it.
It is given to it for creation and possession.
All Mind's action and enjoyment are thus ordered.
It deals with them as if they are wholes.
They are wholes that form part of a greater whole.
These are subordinate wholes.
Again they are broken up into parts.
They too are treated as wholes.
It is a whole for the particular purpose they serve.
This is mathematics.
It has limits.
Mind cannot get beyond its limits.
Its division, multiplication, addition or subtraction end within its limits.
It cannot go beyond.
It cannot conceive of a real whole.
If it does, it will lose itself in a foreign element.
It will fall from its own firm ground.
It will fall into the ocean of the intangible.
It is an abysm of the infinite.
There it cannot perceive or sense or conceive.

Nor can it deal with its subject for creation and enjoyment.
Sometimes Mind appears to conceive, perceive, sense the infinite.
It does so to enjoy with possession.
It tries to sense it this way.
It is only in seeming.
Always it is a figure of the infinite.
Thus it vaguely possesses something.
It is simply a formless Vast.
It is not the real spaceless infinite.
At once the inalienable tendency to delimitation comes in.
It happens the moment it tries to possess the infinite.
Mind, then, finds itself again handling images, forms and words.
Mind cannot possess the infinite.
It can only be possessed by it or suffer it.
It can only lie blissfully helpless.
It will be under the shadow of the Real.
It is cast down on it from planes of existence beyond its reach.
Mind can possess the infinite by ascending to the supramental plane.
Nor can the Mind possess its knowledge.
It can inertly submit to the messages.
They descend from the Truth-Conscious Reality.
18. மனமும் சத்தியஜீவியமும்
மனித மனத்தில் தெய்வீக ஜீவியத்தை வெளிப்படுத்துவது இயலும்.
எல்லா மனிதக் கரணங்களிலும் அதை நிலைநிறுத்த முடியும்.
அதன் வெற்றியையும் அதிகப்படுத்தலாம்.
இது மனம், உயிர், உடலைப் பொருத்தவரை உண்மை.
அக்கரணங்களை காலம் கடந்த சத்தியத்தின் பிம்பங்களாக உருவகப்படுத்தலாம்.
அதை ஆத்மாவில் சித்திக்கலாம்.
அதை ஆத்மாவின் பொருளிலும் சித்திக்கலாம்.
அது பூலோகச் சுவர்க்கம்.
இந்த வெற்றியின் முதற்பகுதி அகத்திற்குரியது.
பலர் அதைப் பெற்றனர்.
வெற்றியின் அளவு மாறும்.
அடுத்தது புறத்திற்குரிய வெற்றி.
கடந்த யுகங்களில் அதை எவரும் பெறவில்லை.
எதிர்காலத்தின் முதற்கட்டம் அது.
அதை, பூமியின் பாதாள நினைவில் காணலாம்.
மனித குலத்தில் எதிர்காலத்தில் இறைவன் பெற வேண்டிய வெற்றி அது.
இன்று புவி வாழ்வு அரைகுறை சந்தோஷமானது.
புவி வாழ்வின் பகுதி சோகமானது.
அது அவசியமில்லை.
இறைவனின் பெருமையும் ஆனந்தமும் உள்ளன.
அதை உலகில் வெளிப்படுத்த முடியும்.
மனம், உயிர், உடலுக்கு உயர்ந்த உற்பத்தி ஸ்தானமுண்டு.
சத்தியம் நிறைந்தால் அவை இறைவனை வெளிப்படுத்தும்.
அப்பொழுது அவை யோகப்பூரணம் பெறும்.
இப்பொழுது அவை பிரிவினையாலும், அறியாமையாலும் விலக்கப்பட்டுள்ளன.
தற்சமயம் நாம் அஞ்ஞானத்திலுள்ளோம்.
மனம், உயிர், உடல் எப்படி இறைவனை வெளிப்படுத்தும் என நாம் கருத
நாம் சிறப்பை நாடுகிறோம்.
நாம் அதை நோக்கிச் செல்கிறோம்.
ஏற்கனவே அவை நமக்காகக் காத்திருக்கின்றன.
நாம் மனம் அசைந்து செயல்படும் அலையெனலாம்.
நம் முதல் அசைவு – விலங்கிடப்பட்ட  அசைவு.
மனம் ஜடத்திலிருந்து எழுகிறது.
நாம் இன்னும் விடுதலைச் செய்யப்படவில்லை.
ரூபத்தின் ஆத்மா ஜடத்துள் மறைந்துள்ளது.
அதன் நிபந்தனைகளிலும், பலன்களிலும் நாம் கலந்துள்ளோம்.
ஜோதி தன் நிழலுள் அமிழ்ந்துள்ளது சிருஷ்டி.
ஜடத்தின் ஜீவியம் அதனால் கறுத்துப்போயிருக்கிறது.
அது இயற்கை.
ஒரு வகையான சிறப்பை நோக்கி நாம் செல்கிறோம்.
நம் உச்சகட்டப் பரிணாமத்தின் ஓர் அம்சம் அது.
ஏற்கனவே அது முழு எண்ணத்துள் புதைந்துள்ளது.
அங்கு அவை உருவாகி, விழிப்பாகவுள்ளன.
நாம் அதை நோக்கிச் சென்று அதனுள் நுழையலாம்.
தெய்வஞானத்துள் அது ஏற்கனவே உறைகிறது.
நம் மனப்பான்மை அதற்கொரு பெயரிட்டுள்ளது.
அதை இலட்சியமாக நாடுகிறது.
காலம் கடந்த சத்தியம் என அவ்விலட்சியத்தை நாம் கூறுகிறோம்.
நாம் இன்னும் அதை அடையவில்லை.
நம் ஜீவனுக்குள்ள நிபந்தனையில் நாம் அதைப் பெற வேண்டும்.
அது இல்லாத இலட்சியமில்லை.
இறைவனும், காலத்தைக் கடந்ததும் அதைப் புரிந்து கொண்டனர்.
நாம் அரைகுறையான ஜீவன்கள்.
அந்த இலட்சியத்தை நாம் மின்னலாகக் கண்டுள்ளோம்.
அதை நாம் சிருஷ்டிக்க வேண்டும்.
நம் ஜீவனுக்கு மனம் அரசன்.
இதுவே முதல்; ஆனால் அதற்குத் தடையுண்டு.
மனத்தின் சாரம் ஜீவியம்.
மனம் அளந்து, அளவிட்டு, வெட்டி, ரூபத்தை எடுக்கிறது.
பகுக்க முடியாத முழுமையிலிருந்து
அதை வெட்டி எடுக்கிறது.
தன்னுள் அது அவற்றைப் பெற்றுள்ளது.
ஒவ்வொன்றும் தனித்தனியானவை போன்று அவற்றைக் கருதுகிறது.
இது கதை.
மனம் இக்கற்பனையை வாழ்வாகக் கொண்டுள்ளது.
அவற்றைத் தனியே கவனிக்க முடியும் என மனம் கூறுகிறது.
முழுமையின் பகுதிகளாக அவற்றைக் கருதவில்லை.
அவை தனிப்பட்ட வாழ்வுடையவையல்ல என அது அறியும்.
அவை தனித்தனி பொருள்களென பாவித்து அவற்றை நடத்த வேண்டிய
அவசியம் அதற்குண்டு.
மனம் அது காணும் பொருள்களைத் தன் குறிப்பிட்ட சுபாவத்திற்கு உட்படுத்தும்.
இது மனத்தின் குறிப்பிட்ட சுபாவம்.
மனம் செயல்படுமிடங்களிலெல்லாம் இம்மாறுதலைக் காணலாம்.
மனத்தின் செயல்படும் திறனெல்லாம் அப்படியே வேலை செய்கின்றன.
கருத்து, உள்ளுணர்வு, உணர்ச்சியாகியவை அவை.
படைப்புத் திறனுள்ள எண்ணம் இப்படிச் செயல்படும்.
அவ்வழி எண்ணம் கருவுறும்; உள்ளே உணர்வாகும்; உடலுணர்வுமாகும்.
அவற்றை மனம் பின்னணியினின்று பிரித்தெடுத்ததாக அல்லது தனித்த
பிண்டமாகக் கருதுகிறது.
எடுத்த பொருளின் குறிப்பிட்ட பகுதியாக மனம் அவற்றைக் கருதுகிறது.
மனம் அவற்றைப் பெற்று, படைக்க ஏற்கிறது.
மனத்தின் அனைத்துச் செயல்களும், அனுபவமும் அப்படி உருவானவை.
அவை தனிப்பட்ட முழு பொருள்கள் என மனம் அவற்றைக் கருதுகிறது.
ஒரு பெரிய முழுமையின் பகுதியை முழுமையாகக் கருதும் போக்கு அது.
அவை பகுதியின் முழுமை.
மீண்டும் அவற்றைப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கிறோம்.
அவற்றையும் அதனளவில் முழுமையாகக் கருதுகிறோம்.
எடுத்த காரியத்தைப் பொருத்தவரை அதை முழுமையாகக் கருதுவோம்.
இது மனமறியும் கணித சாஸ்த்திரம்.
அதற்கு அளவுண்டு.
மனம் அதன் எல்லையைக் கடக்க முடியாது.
பெருக்கல், வகுத்தல், கூட்டல், கழித்தல் ஆகிய அனைத்திற்கும் அளவுண்டு.
இதை மனம் கடக்க முடியாது.
மனத்தால் உண்மையான முழுமையைக் கருத முடியாது.
அதை மனம் செய்தால், தன்னைப் புதுமையிழந்து விடும்.
தனக்கேயுரிய நிலையான தடம் புரளும்.
பிடிபடாத பிரம்மாண்டத்துள் அது இடறி விழும்.
அது அனந்தத்தின் படுகுழி.
அங்கு மனம் கருதவோ, உள்ளே உணரவோ முடியாது.
தான் எடுத்த கருத்தை அறிந்து அனுபவிக்கவோ, உணர்ந்து படைக்கவோ
மனத்தால் முடியாது.
சில சமயங்களில் மனம் அனந்தத்தை கருத முயன்று, உணரத்தலைப்பட்டு,
உள்ளுணர்வால் தழுவ முயல்கிறது.
அனந்தத்தை ஆள, பெற முயல்கிறது.
இவ்வழி மனம் உணர முயல்கிறது.
இது தோற்றம்.
ஆனால் அது அனந்தத்தின் அடையாளம்.
அவ்வழி எதையோ, எப்படியோ ஆள முயல்கிறது.
அது உருவமற்ற பெருவெளி.
அது இடத்தைக் கடந்த அனந்தமன்று.
உடனே தவிர்க்க முடியாத பகுக்கும் குணம் எழுகிறது.
அனந்தத்தை ஆள முயன்றவுடன் அது ஏற்படுகிறது.
அந்நிலையில் மனம் சொற்களையும், ரூபத்தையும், சித்திரத்தையும்
மனத்தால் அனந்தத்தைப் பெற்று வைத்திருக்க முடியாது.
அனந்தமே மனத்தை ஆளும், மனம் அவ்வாட்சியை அனுமதிக்கும்.
ஆனந்தமயமாக மனம் தன்னில் திளைக்கும்.
சத்தியத்தின் சாயல் மனம் வாழும்.
மனம் எட்ட முடியாத உலகங்களினின்று தூக்கி எறியப்பட்டது.
சத்தியஜீவியத்தை மனம் உயர்ந்து எட்டினால், அதனால் அனந்தத்தை ஆள
மனத்தால் ஞானத்தையும் பெற முடியாது.
மேருந்து வரும் செய்திகளுக்கு மனம் உணர்வற்று அடிபணியலாம்.
சத்தியஜீவிய சத்தியத்தினின்று அவை கீழ் நோக்கி வருகின்றன.

book | by Dr. Radut